ากตัวนักเรียน คลิกลิ้นและหันหลังกลับด้วยความผิดหวัง
“ยังไม่ดีพอ มันยังไม่รู้สึกถูกต้อง!”
สิ่งที่เอรินเพิ่งพยายามทำ คือหนึ่งในท่าดาบที่เฟ็กซ์เคยแสดงให้เธอเห็นขณะที่เธอถูกใช้เป็นหุ่นเชิด ทุกวัน เธอฝึกฝนการเคลื่อนไหวเหล่านั้นต่อไป หวังว่าจะได้ความรู้สึกแบบเดียวกัน แต่มันไม่เคยเกิดขึ้นเลย มันยากสำหรับเธอที่จะพยายามเลียนแบบการกระทำที่ราบรื่นเช่นนั้น หลังจากที่ได้สัมผัสเพียงครั้งเดียว
“ยอดเยี่ยม!” เจมส์กล่าวขณะที่เขาเริ่มปรบมือ “พวกเธอสองคนมานี่” เขากล่าว ตะโกนข้ามห้อง
ทั้งบาร์ตที่สวมแว่นตาและเอริน เดินไปหาเจมส์ที่ด้านข้าง ขณะที่นักเรียนคนอื่นๆ ยังคงฝึกซ้อมต่อไป
“ฉันเพิ่งเห็นสิ่งที่พวกเธอทั้งสองทำ และได้ดูพวกเธอต่อสู้กันมาสองสามวันแล้ว บาร์ต อย่าเพิ่งเสียใจนะ…นายยังคงเป็นนักเรียนที่ดีที่สุดของฉันมานานที่สุด แต่ก็ยังมีที่ว่างให้นายพัฒนา และฉันคิดว่าวันนี้พวกนายได้เรียนรู้แล้ว
“ส่วนเอริน ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอเคยเรียนการใช้ดาบมาก่อนที่จะมาที่นี่ เธอใช้ทักษะที่ฉันสอนมาตลอดเลยนี่นา เธอมีอาจารย์หรือเปล่า?” เจมส์ถาม
“ไม่เป็นไร ฉันแค่สงสัย” เจมส์กล่าว “เหตุผลที่ฉันเรียกพวกเธอมาที่นี่ก็เพราะฉันต้องการเสนอชื่อพวกเธอเข้าสอบเป็นสายลับด้วย”
“หมายความว่า มีตำแหน่งว่างใน 100 อันดับแรกเหรอครับ?” บาร์ตกล่าวอย่างตื่นเต้น
“ใช่ ไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่สองตำแหน่ง พวกเขาขอให้อาจารย์ทุกคนคัดเลือกนักเรียนที่ดีที่ส
