านี้ แต่เธอไม่สามารถทำได้ทันที
เธอรีบจัดผมเพื่อให้แน่ใจว่ามันปิดปุ่มเล็กๆ ของเธอไว้ และเดินต่อไป
ขณะที่เธอยืนอยู่นอกประตู ดูเหมือนจะมีกลิ่นหอมหวานลอยออกมาจากข้างใน
‘เซียกำลังทำอาหารอะไรอยู่เหรอ?’ เลย์ลาคิด
เธอเปิดประตู และดูเหมือนว่าการคาดเดาของเธอจะผิดถนัด เซียไม่ได้ทำอาหารอะไรเลย แต่ยังคงห่อตัวอยู่ในผ้าห่มอย่างงอนๆ
‘เธอร้องไห้มาทั้งวันเลยเหรอเนี่ย?’
อย่างไรก็ตาม เลย์ลาก็รู้ทันทีว่ากลิ่นหอมหวานนั้นคืออะไร เพราะในสายตาของเธอรอบๆ ห้อง เธอมองเห็นมัน
หมอกสีดำหนาทึบดูเหมือนจะปกคลุมห้อง และมันคือพลังงานชนิดเดียวกับที่เธอรู้สึกอยู่ข้างในตัวเธอ เธอพยายามเอื้อมมือไปคว้ามัน และดูเหมือนว่าหมอกนั้นจะเคลื่อนไหวและเข้าไปในร่างกายของเธอเอง ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกถึงพลังที่พุ่งพล่านอยู่ในเซลล์ของเธอ เธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างเข้าครอบงำเธอ
แม้จะรู้สึกทรงพลัง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเศร้า ราวกับว่าความรู้สึกเชิงลบเหล่านี้จากในห้องได้เข้ามาอยู่ในตัวเธอแล้ว
“เลย์ลา ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว”
“อืม” เลย์ลาตอบพลางซ่อนรอยยิ้มไว้ไม่ได้ “ฉันกลับมาแล้ว แต่ฉันหิวหน่อยๆ”
ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก ใต้ดิน ที่มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่าง เสียงคำราม เสียงกึกก้องของสัตว์ประหลาด และเสียงกระทบกระแทกต่างๆ ดังขึ้นขณะที่พวกมันเขย่ากรงขัง โชคดีที่สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ถูกขังไว้ ถูกตรึงอยู่หลังลูกกรงสีดำพิเศษ ติดกับดักไม่มี
