าหล่นวูบ รู้สึกจุกที่คอ
“อะไรนะ!?” เนทกล่าว พลางลืมตาและหันหน้าไป เห็นเพียงว่าทหารไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แต่ไปยืนอยู่ข้างนักเรียนอีกคนแทน เมื่อมองดูไม้ของตัวเอง เขาสังเกตเห็นว่ามันใสสะอาด ไม่มีรอยใดๆ เลย
เนทไม่มีเวลาดีใจ เพราะทหารก็พาพวกเขาทั้งหมดไปยังพื้นสนามประลองแล้ว
‘ฉันรู้ว่าโลกนี้อยากให้ฉันกับนายสู้กัน’ เนทคิด ‘นี่เป็นเพียงสัญญาณอีกอย่างว่าไม่มีอะไรจะมาขวางทางเราได้’
ขณะที่พวกเขาออกจากอุโมงค์ใต้ดินและขึ้นมาบนพื้น เสียงเชียร์ก็ดังขึ้นตามปกติ และคนอื่นๆ ก็กำลังดูอยู่ข้างบนบนจอขนาดใหญ่
“โอ้ นี่น่าสนใจ” แซมกล่าว เมื่อเห็นหน้าจอ
“นายหมายความว่าไง?” วอร์เดนถาม
“คือเหตุผลที่ฉันจับตาดูการแข่งขันมาตลอดก็เพราะเพื่อนสนิทของฉันอยู่ในนั้น และดูเหมือนว่าควินน์กับเขาจะอยู่ในกลุ่มเดียวกัน” แซมตอบ
“เพื่อนเหรอ? ดูจากที่นายมาวนเวียนอยู่กับพวกเราตลอดเวลา ฉันนึกว่านายไม่มีเพื่อนซะอีก” โลแกนตอบ
คำพูดนั้นแทงใจแซมเล็กน้อย แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าถ้าคนอื่นรู้ว่าเขามาอยู่กับพวกปีหนึ่งจากฐานอื่น มันก็จะดูเหมือนว่าเขาไม่มีเพื่อนจริงๆ
“เพื่อนของนายแข็งแกร่งไหม?” วอร์เดนถาม
“เชื่อได้เลย” แซมกล่าว “แม้ว่าเขาจะมีพลังความสามารถแค่ระดับเจ็ด แต่ก็บอกได้เลยว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหนจากการที่เขาสามารถมาได้ไกลถึงขนาดนี้”
“ฉันตั้งตารอที่จะได้เห็นเขาต่อสู้แล้ว” วอร์เดนกล่าว
“เอาล่ะ หวังว่าเพื่อนของนายกับควินน์จะไม่ถ
