กครั้ง
ด้วยเหตุนั้น ควินน์ก็เดินกลับไปที่ห้องพักในโรงแรมด้วยรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า มันคงจะดีถ้าเพื่อนสองคนของเขากลายเป็นคู่รักกัน แต่มันก็น่าเสียดายถ้าเฟ็กซ์ต้องกลับไปจริงๆ
‘โชคดีนะพี่ชาย’ ควินน์คิดขณะที่เขากลับไปที่ห้องพักในโรงแรม
เมื่อเห็นควินน์เดินจากไปแบบนั้น คนอื่นๆ ที่โต๊ะกาแฟก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาสองคนดูเหมือนจะทำเรื่องอะไรบางอย่างที่น่าทึ่งมาก และกังวลเล็กน้อยที่ควินน์หายไปไหนสักแห่ง
ถึงอย่างนั้น มันก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่อพวกเขาเห็นเฟ็กซ์เดินเข้ามาหาเขา เขาไม่ได้มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขหรือเสียงหัวเราะเหมือนตอนคุยกับควินน์ นี่คือใบหน้าของธุรกิจ ด้วยมือทั้งสองข้าง เขาเสยผมกลับและนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งที่วางอยู่รอบโต๊ะ และออร่าที่แผ่ออกมาจากเขาก็กดดันพวกเขา
มันทำให้พวกเขานึกขึ้นได้ทันทีว่าเฟ็กซ์ไม่ใช่มนุษย์ และเขาก็ไม่ใช่มนุษย์ที่ถูกเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ แต่เขาคือแวมไพร์แท้ๆ
“ตอนนี้ควินน์ไปแล้ว ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกพวกนายทุกคน ปกติฉันจะพูดเล่น แต่ครั้งนี้ฉันจริงจัง พวกนายอาจมีคำถามมากมาย แต่ฉันขอให้พวกนายทุกคนตั้งใจฟังและฟังฉันให้จบ” เฟ็กซ์หยุดชั่วครู่เพื่อดูว่ามีใครอยากจะพูดอะไรตอนนี้เลยไหม แต่พวกเขาทุกคนเข้าใจว่าเป็นเรื่องสำคัญและรู้ว่าต้องตั้งใจฟังอย่างละเอียด
“ดี แวมไพร์เจอฉันแล้ว และพวกเขาก็รู้เรื่องปีเตอร์ พวกเขายังไม่รู้เรื่องควินน์ แต่ก็เป็นแค่เรื่องของเว
