ขาไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาของเขาเริ่มมีสีแดงจางๆ
“โอเค ดูเหมือนนายจะทนไม่ไหวแล้ว” โลแกนมองไปรอบๆ พยายามคิดหาทุกทางที่เป็นไปได้
ในที่สุด กลุ่มก็มาถึงอุโมงค์แห่งหนึ่งที่นำออกจากเมืองจากถนน เมื่อมองดูอุโมงค์ทั้งหมดรอบตัว โลแกนคิดว่าสถานที่แห่งนี้คล้ายกับรังมดที่มีอุโมงค์แตกแขนงมากมาย ซึ่งท้ายที่สุดแล้วทั้งหมดก็นำไปสู่จุดหมายปลายทางเดียวกัน
ขณะที่เดินผ่านอุโมงค์ โลแกนก็คิดไอเดียขึ้นมาได้ ซึ่งอาจจะทำให้ปีเตอร์สามารถหาอาหารได้ห่างจากคนอื่นๆ แต่ก่อนที่จะลงมือทำ เขาจำเป็นต้องได้ข้อมูลบางอย่าง
“แล้วด้วยอุโมงค์ทั้งหมดนี้ พวกนายรู้ทางออกได้ยังไง?” โลแกนถาม
“อุโมงค์พวกนี้เหมือนเขาวงกต บางทีก็วนกลับมาหากัน หรือไม่ก็กลับไปที่เมืองเดิมที่เราเพิ่งออกมา” แอนดี้ตอบ “สุดท้ายเราก็ไม่เจอทางออก เราเลยตัดสินใจสร้างทางออกเอง เราทำเครื่องหมายอุโมงค์แห่งหนึ่งไว้เอง ตอนที่เราสังเกตเห็นแสงคริสตัลสีน้ำเงิน เราก็วางไฟสีแดงไว้ที่อุโมงค์ที่เราสร้างขึ้นเองซึ่งนำขึ้นสู่พื้นผิว”
เมื่อได้คำตอบเรื่องทางออกจากที่นี่แล้ว โลแกนก็สามารถลงมือตามแผนได้ นักเรียนคนอื่นๆ รวมถึงโลแกน จริงๆ แล้วลงมาในอุโมงค์นี้ผ่านสัตว์อสูรคล้ายพืชประหลาด
โลแกนได้สแกนสถานที่ก่อนลงมา ดังนั้นเขาจึงรู้ว่ามีช่องว่างระหว่างพื้นผิวกับพื้นดินที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ และเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้แล้ว แต่แม้แต่ปีเตอร์ก็ยังขาหักตอนตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้น ทั้งที่
