งมากนัก แทนที่จะทำเพื่อตัวเองหรือควินน์ เขากำลังทำเพื่อเธอ
“เสียงอะไรน่ะ?” ซิลพูดขณะลุกขึ้นจากท่าหมอบปกติของเขา เสียงกรีดร้องของเลย์ลาดูเหมือนจะดังมากจนไปถึงซิล ซึ่งปกติแล้วเขาจะเพิกเฉยต่อสิ่งส่วนใหญ่
อย่างไรก็ตาม วอร์เดนกำลังเสียสมาธิกับการปัดป้องวัตถุที่พุ่งเข้ามาหาเขามากเกินไปที่จะตอบซิล ขณะที่ซิลเริ่มเดินไปทางเก้าอี้ ราเทนก็ยิ้มและก้าวไปด้านข้าง
“คราวนี้คงได้ดูอะไรดีๆ แล้ว” เขาพูด
ซิลวางมือบนไหล่ของวอร์เดน ซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ตอนนี้ทั้งสองคนสามารถเข้าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกได้ ซิลสามารถมองเห็นและรู้สึกถึงสิ่งที่วอร์เดนกำลังทำอยู่
“ดูเหมือนนายต้องการความช่วยเหลือ สลับกับฉัน” ซิลพูด
“ซิล ผมรับมือได้” วอร์เดนตอบอย่างระมัดระวัง
“สลับกับฉัน..” ซิลพูด พลางบีบไหล่วอร์เดนแน่นขึ้น เมื่อรู้ว่าไม่มีทางเลือก วอร์เดนก็ลุกออกจากที่นั่งอย่างไม่เต็มใจ
กลับมาข้างนอก หินสี่ก้อนกำลังพุ่งตรงมาที่ร่างของวอร์เดน จนถึงตอนนี้เขาได้ก้าวถอยหลังและปัดพวกมันออกไปขณะที่พวกมันเข้ามาหาเขา แต่จู่ๆ เขาก็ยืนนิ่งสนิท
ขณะที่เขายกมือขึ้น หินทั้งหมดก็หยุดกลางอากาศชั่วขณะ จากนั้นในเวลาเดียวกัน หินทั้งสี่ก้อนก็ถูกผลักออกไปด้วยแรงที่มากกว่าเดิม เลย์ลาบอกได้เพียงแค่จากเสียงที่พวกมันกระทบผนังรอบๆ ตัวเขา
“ทำไมเธอถึงโจมตีฉัน?” ซิลถาม
เลย์ลาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงท่าทีของวอร์เดนอย่างกะทันหัน เธอเคยเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นสอ
