ต่แล้ว หญิงสาวผมสีชมพูอ่อนคนหนึ่งก็ก้าวมายืนตรงหน้าควินน์และโค้งคำนับให้เขา เมื่อเธอยกศีรษะขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา
“ขอบคุณ… มากๆ ที่ช่วยเพื่อนของฉัน” หญิงสาวผมสีชมพูกล่าว หลังจากนั้น เธอก็รีบเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนร่วมทีม
คำขอบคุณควรจะทำให้ควินน์รู้สึกดี แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น มันทำให้ควินน์รู้สึกแย่แทน
เดิมที เขาออกไปที่นั่นไม่ใช่เพื่อช่วยนักเรียน แต่เพราะเขาเห็นว่าเป็นโอกาสที่จะเอาเลือดของพวกเขา เช่นเดียวกับเดล ปฏิกิริยาของเขาเกิดจากเหตุผลที่เห็นแก่ตัว ไม่ใช่เพราะเขาพยายามจะเป็นฮีโร่
เขาไม่สมควรได้รับการยกย่อง
เมื่อนักเรียนทุกคนสงบลง พวกเขาตัดสินใจยืนสงบนิ่งหนึ่งนาที เพื่อแสดงความเคารพต่อนักเรียนที่เสียชีวิต แต่พวกเขาใช้เวลามากไม่ได้ เพราะตอนนี้พวกเขาอยู่ในสถานการณ์ที่ร้ายแรง
สัตว์อสูรไล่กลุ่มมาไกลจากตำแหน่งเดิมพอสมควร ไม่เพียงเท่านั้น เดลยังไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนหรือจะกลับได้อย่างไร ตอนที่วิ่งหนี เขาได้มุ่งหน้าไปในทิศทางสุ่มๆ และไม่ได้จดจำไว้
ยังไม่มีแผนที่สำหรับดาวเคราะห์ดวงนี้ด้วย เนื่องจากสถานที่ที่พวกเขาอยู่ยังไม่ถูกค้นพบ
“เราจะทำยังไงต่อไป?” นักเรียนคนหนึ่งถามเดล
ลีโอมาถึงค่ายที่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ก่อนมาถึงที่นี่ เขาได้จัดการกับเหตุการณ์อีกสองครั้งจากค่ายอื่น เห็นได้ชัดว่าดาวเคราะห์ดวงนี้มีสัตว์อสูรค่อนข้างมาก
ถึงกระนั้น ก็ยังเร็วเกินไปที่จะบอกได้ว่ามันคุ้ม
