อาจารย์ประจำชั้น เดล เป็นผู้นำทางไปตามเส้นทางหนึ่ง เส้นทางที่พวกเขาเดินนั้นค่อนข้างกว้างและเรียบอย่างดี เห็นได้ชัดว่าเป็นทางที่มนุษย์สร้างขึ้น และดูเหมือนว่าจะมีรถขนาดใหญ่ผ่านไปมาทางนี้เป็นครั้งคราว
เนื่องจากเส้นทางนี้เดิมทีสร้างขึ้นสำหรับยานพาหนะขนาดใหญ่ นักเรียนจึงไม่ได้เดินเบียดเสียดกันเป็นแถวเดียว แต่สามารถกระจายตัวออกไปและชมทิวทัศน์รอบๆ ได้
เฟ็กซ์ที่เดินอยู่ข้างควินน์สูดหายใจเข้าลึกๆ รับอากาศบริสุทธิ์ “นี่แหละ นี่แหละที่เรียกว่าแตกต่าง” เขายิ้มกว้างขณะมองไปรอบๆ พืชพรรณสีเขียวขจีขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบพวกเขา
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินอยู่ ควินน์ถือโอกาสนี้ถามคำถามสองสามข้อ เฟ็กซ์ตัดสินใจแล้วว่าควินน์อยู่บนโลกมาตลอด เป็นแวมไพร์ที่ไม่เคยกลับบ้าน ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเป็นเรื่องปกติที่จะแสดงความสนใจบ้าง
“แล้วที่บ้าน ไม่มีอะไรแบบนี้เลยเหรอ?” ควินน์ถาม โดยเพิ่มคำว่า ‘บ้าน’ เข้าไปเพื่อพยายามทำให้ฟังดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น
“ไม่เลย เทียบกับโลกและดาวเคราะห์พวกนี้ที่มีสีสันสดใส บ้านเราไม่มีอะไรเลย” เฟ็กซ์บ่น
“ตอนย้ายถิ่นฐาน พวกเขาตัดสินใจเลือกสถานที่ที่ส่วนใหญ่จะมืด แต่ก็ยังต้องการบรรยากาศที่พวกเขาสามารถอยู่ได้ พวกเขาพบสถานที่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับแวมไพร์ แต่ฉันไม่รู้ทำไม มันรู้สึกแปลกๆ สำหรับฉันเสมอ”
คำพูดที่เฟ็กซ์พูดเมื่อครู่นี้ยืนยันบางสิ่งบางอย่างกับควินน์ แวมไพร์ไม่ได้อยู่บนโลกอีกต่อไปแล้วจริงๆ เห
