มือของเลย์ลาสั่นอย่างเห็นได้ชัด ขาของเธอเริ่มอ่อนแรงและสั่นคลอน หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างแรง เสียงเต้นดังจนเธอแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง
‘นี่คือสิ่งที่ถูกต้องที่จะทำจริงๆ เหรอ?’ เธอคิด แต่เธอก็พูดคำเหล่านั้นออกไปแล้ว ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดพุ่งมาที่เธอ
“ทำไมพวกเราจะต้องเกลียดเธอด้วยเลย์ลา?” ควินน์พูด “ถ้าเธอมีอะไรที่ช่วยให้พวกเราหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ได้ มันก็ไม่เป็นไร”
เลย์ลาเหลือบมองเอรินบนเตียงอีกครั้ง ครุ่นคิด ‘ถ้าเป็นพวกเขา พวกเขาจะเข้าใจ’
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เธอเลือกที่จะบอกคนอื่นๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ของเธอ
“ฉันรู้จักที่หนึ่ง ที่ซึ่งมีกลุ่มคนที่สามารถดูแลเธอให้ปลอดภัยจากเรื่องทั้งหมดนี้ได้” เธอหยุดชั่วครู่ก่อนจะพูดคำสุดท้าย “ฉันมาจากเพียว ฉันเป็นคนเขียนจดหมายฉบับนั้น”
“ฉันรู้แล้ว!” วอร์เดนตะโกน “แน่นอนว่าเธอต้องซ่อนอะไรบางอย่าง ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงเต็มใจช่วยและยอมรับความจริงเรื่องตัวตนของนาย? พวกเขาคงอยากจะใช้ประโยชน์จากนายด้วยเหตุผลบางอย่าง”
“นั่นไม่จริง!” เลย์ลาตอกกลับ “พวกเขาไม่รู้เรื่องควินน์ด้วยซ้ำ ฉันไม่ได้ขอสิ่งนี้! ฉันไม่ได้ขออะไรเลย” เลย์ลาพูดขณะที่น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม
ควินน์จึงเข้ามาแทรกกลาง ยืนอยู่ระหว่างเลย์ลาและวอร์เดน สังเกตสถานการณ์แล้ว ดูเหมือนวอร์เดนกำลังจะระเบิดอารมณ์ใส่เธอได้ทุกเมื่อหากไม่มีใครเข้ามาขัดขวาง เขาจึงพาเธอไปที่เตียงและให้นั่งลงข้างๆ เอริน
“ขอโทษนะทุ
