เธอปัดป้องการโจมตีของดัลกี้อย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกันก็โจมตีกลับไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเธอก็เอาชนะมันได้ และดัลกี้ก็ตาย
เอรินร้องไห้หนักมากในวันนั้น น้ำตาของเธอไม่หยุดไหล เธอร้องไห้ให้กับทุกคนที่จากไป หญิงสาวผู้เอาชนะดัลกี้เดินเข้ามาหาเอริน แต่ไม่เหมือนกับสิ่งที่คนอื่นๆ คิดว่าควรพูดกับเด็ก เธอไม่ได้ให้คำปลอบโยนใดๆ แก่เอริน แต่ให้เพียงความจริงอันโหดร้าย
“ถ้าลูกไม่อยากเห็นครอบครัวหรือเพื่อนๆ ตายอีก ลูกก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น ลูกต้องเป็นที่สุด เพื่อที่ไม่มีใครสามารถเอาอะไรไปจากลูกได้ เพราะน้ำตาของลูกไม่สามารถนำครอบครัวและเพื่อนๆ ของลูกกลับมาได้”
และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เอรินได้เห็นครอบครัวของเธอหรือนักรบหญิงแปลกหน้าคนนั้น
เธอถูกเลือกเพราะเธอไม่ได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวอีกต่อไป เมื่อทุกคนจากไป เธอได้รับเงินจำนวนหนึ่งจากหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ เพียงพอให้เธอใช้ชีวิตได้ตลอดชีวิต แต่การคุ้มครองทางการเมืองที่ครอบครัวของเธอเคยมีก็หายไปแล้ว
แต่มันมีประโยชน์อะไร? เงินไม่สามารถนำคนตายกลับมาได้ สิ่งเดียวที่ยังคงอยู่ในใจของเธอจากวันนั้นคือคำพูดที่หญิงแปลกหน้าคนนั้นพูดกับเธอ เธอจะกลายเป็นที่สุด!
เอรินเลือกที่จะใช้ชีวิตตามคำพูดเหล่านั้นในวันนั้น และเมื่อใดก็ตามที่เธอรู้สึกเหนื่อยหรืออยากยอมแพ้ ความทรงจำเดียวกันนั้นก็จะกลับมาหาเธอ เธอต้องการหลักฐานว่าสิ่งที่เธอกำลังทำนั้นได้ผล
