ต่างๆ ทำให้มันยากกว่ารูบิคมาตรฐานหลายเท่า ทุกครั้งที่เขาขยับชิ้นส่วนหนึ่ง จะมีเสียงกลไกดังขึ้น
“และผมไม่อยากจะต้องพูดซ้ำอีกครั้ง” โลแกนกล่าวขณะที่เขายังคงเล่นอยู่
ห้องเงียบสงัด และสิ่งเดียวที่ได้ยินคือเสียงขยับของโลแกนที่กำลังเล่นกับอุปกรณ์กลไก พวกเขารอแล้วรออีก
“นายจะเก็บรูบิคบ้าๆ นั่นไปได้หรือยัง!” เอรินตะโกน “ก่อนที่ฉันจะยัดมันเข้าไปใน….”
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงประตู
“ดูเหมือนพวกเขาจะมาแล้ว” โลแกนกล่าวพลางวางรูบิคลงบนพื้น
ควินน์เดินเข้ามาคนแรก และตามหลังเขามาคือเฟ็กซ์ ทันทีที่เอรินเห็นสิ่งนี้ เธอก็ถอยหลังทันที
“ควินน์ เขามาทำอะไรที่นี่?!” วอร์เดนตะโกน
“เดี๋ยวก่อน ผมเองที่เป็นคนขอให้เขามาที่นี่” ควินน์กล่าว “ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับปีเตอร์หรือพวกแวมไพร์ เขาก็จะเป็นประโยชน์อย่างมาก จำได้ไหมว่าเขาช่วยเราไว้ครั้งที่แล้ว และเขาก็รักษาสัญญาของเขามาตลอด”
“ดูเหมือนว่าผมจะไม่เป็นที่ต้องการที่นี่” เฟ็กซ์กล่าว “ถ้าพวกคุณอยากให้ผมไปจริงๆ ผมก็จะไป”
“ไม่ ได้โปรดอยู่ต่อ” โลแกนกล่าว “ควินน์พูดถูก เรื่องนี้ร้ายแรงมาก และผมเชื่อว่าคุณจะเป็นประโยชน์อย่างมาก”
เนื่องจากโลแกนเป็นคนพูดและเชิญพวกเขามาที่นี่ คนอื่นๆ จึงรู้สึกว่าอย่างน้อยพวกเขาก็ต้องฟังโลแกนก่อนที่จะตัดสินใจว่าเขาจำเป็นต้องมีส่วนร่วมหรือไม่
“เอาล่ะ แต่ก่อนที่เราจะเริ่ม ผมเชื่อว่าควินน์มีบางอย่างให้ผมใช่ไหม?” โลแกนถามพลางยื่นมือออกไป “แซน
