เขา ดวงตาสีแดงของเขาส่องประกาย เช่นเดียวกับดวงตาของเด็กสาวที่เขามองอยู่ เธออยู่ในสภาพมึนงงราวกับไม่รับรู้สิ่งรอบข้าง เหมือนกำลังหลับแต่ลืมตาอยู่
ขณะที่คนหนึ่งเฝ้าดูทางเดินเพื่อดูว่ามีนักเรียนคนไหนผ่านมาหรือไม่ อีกคนก็จะแบกพวกเขาไปวางไว้ในที่ที่นักเรียนจะใช้เวลานานกว่าจะพบเจอ เช่น บางส่วนของห้องสมุด นอกบันไดบนชั้นบนสุด และอื่นๆ
“ถ้ามีคนเห็นพวกเขาจะทำยังไง?” ปีเตอร์ถาม
“มีนักเรียนที่หมดสติอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้ในระบบเฝ้าระวังจะปรากฏเหมือนพวกเขากำลังหลับ แต่คนอื่นๆ จะคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับพวกเขา” วอร์เดนอธิบาย “ลองคิดดูสิ ตอนที่คุณนอนหลับอยู่นอกห้อง นอกจากวันแรกแล้ว มีใครมารบกวนคุณจริงๆ จังๆ ไหม”
ปีเตอร์รู้ว่าวอร์เดนพูดถูก และเขารู้สึกว่าปีเตอร์ได้รับความสนใจเป็นพิเศษก็เพราะเขาเป็นระดับหนึ่ง แต่หลังจากวันแรก นักเรียนหลายคนก็เพิกเฉยต่อปีเตอร์ราวกับเขาเป็นหมาจรจัดที่ถูกทิ้งไว้ข้างถนน
หลังจากที่พวกเขาทำทุกอย่างที่ต้องทำเสร็จแล้ว พวกเขาก็ปล่อยให้เฟ็กซ์อยู่ในห้องคนเดียว “ถ้าต้องการฉันก็รู้ว่าจะหาฉันได้ที่ไหน” เฟ็กซ์พูด
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มทั้งสามคนเดินจากไป เฟ็กซ์ก็เริ่มรู้สึกเบื่อเล็กน้อย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นหนึ่งในสิ่งแรกที่น่าสนใจที่เกิดขึ้นกับเขาตั้งแต่มาถึงโลกมนุษย์ แล้วเมื่อคิดดูแล้ว มันก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่น่าสนใจที่สุดที่เขาเคยทำมาในชีวิต
วันใหม่มาถึงแล้ว และปีเตอร์ก็ไม่รู
