พวกเด็กหนุ่มเริ่มคุยกันว่าใครควรจะเป็นคนตัดขา แต่ไม่มีใครอยากทำเลย วอร์เดนรู้ดีว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง และแย้งว่าเขาทำหน้าที่ของตัวเองไปแล้ว ในขณะที่ควินน์เป็นคนตัดขาของวอร์เดนเอง สุดท้ายก็ตกลงกันเป็นเอกฉันท์ว่าปีเตอร์ควรจะเป็นคนทำ
เขามีพละกำลังพอๆ กับควินน์ ดังนั้นน่าจะตัดได้ขาดในครั้งเดียว ปีเตอร์คว้ามีดสับเนื้อจากเคาน์เตอร์ในครัว แล้วเดินตรงไปหาผู้หญิงคนนั้น โดยมีวอร์เดนกับควินน์ช่วยกันจับเธอกดไว้กับพื้นตลอดเวลา
คราวนี้ พวกเขายังเอาผ้าขนหนูหลายผืนวางไว้ตรงจุดที่จะตัด เพื่อไม่ให้เลอะเทอะเหมือนครั้งที่แล้ว
ทั้งสองคนต้องจับเธอไว้แน่น แม้ว่าปากของเธอจะถูกอุดไว้แล้วก็ตาม นอกจากนี้ เธอยังถูกปิดตา แต่เธอได้ยินบทสนทนาทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างทุกคนในห้อง ตอนแรก เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกที่เพื่อนๆ แกล้งเล่นอย่างบิดเบี้ยวและน่ารังเกียจ
แต่ทันทีที่เธอได้ยินพวกเขาปรึกษาหารือและพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้มากขึ้นเรื่อยๆ เธอก็ค่อยๆ ตระหนักว่ามันกำลังจะกลายเป็นความจริง การที่มองไม่เห็นอะไรเลยยิ่งทำให้เธอแทบคลั่ง เพราะเธอจินตนาการว่าพวกเขาอาจจะทำอะไรสารพัดกับเธอ
ขณะที่ปีเตอร์คุกเข่าลง มือของเขากำลังสั่น ควินน์กับวอร์เดนแข็งแรง ดังนั้นตอนนี้การเคลื่อนไหวของเธอจึงน้อยมาก แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดเขาจากการเห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธออยู่ใต้ผ้าปิดตา
“เอาเลย ปีเตอร์!” วอร์เดนพูด “นายมีความสุขพอที่จะกินไอ้สิ
