อ้ขี้ขลาด!”
หลังจากกินเนื้อคนมาสองวันติดกัน ดูเหมือนว่าเนื้อดิบธรรมดาจะไม่ใช่ทางเลือกสำหรับปีเตอร์อีกต่อไป เมื่อเขาพยายามกินมัน เขาก็อาเจียนออกมาทันที เหมือนร่างกายของเขากำลังปฏิเสธเนื้อสัตว์ดิบ จากนี้ไปปีเตอร์จะกินได้แค่เนื้อคนดิบเท่านั้น ควินน์ค่อนข้างไม่พอใจเรื่องนี้ เพราะเขาไม่อยากเห็นวอร์เดนต้องผ่านกระบวนการที่เจ็บปวดนี้อีก ควินน์ตอนนี้ต้องการให้ปีเตอร์วิวัฒนาการโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะหวังว่าสิ่งนี้จะช่วยแก้ปัญหาเรื่องอาหารของปีเตอร์ได้
หลังจากวอร์เดนลงไปโรงอาหารเพื่อกินข้าว ปีเตอร์ก็มองไปที่ถุงสีดำที่มีขาของวอร์เดนอยู่ข้างใน เขาห้ามตัวเองไม่ให้น้ำลายไหลไม่ได้ และน้ำลายของเขาก็หยดออกมาจากปากและตกลงบนพื้น
“นายจะกินมันไหม หรือยังไง? อย่าปล่อยให้การเสียสละของวอร์เดนสูญเปล่า” ควินน์พูด ขณะที่ถือแก้วเลือดของวอร์เดนไว้ในมือ พวกเขาเก็บมันไว้หลังจากตัดแขนของวอร์เดนออก มันคงน่าเสียดายถ้าปล่อยให้มันสูญเปล่า
ควินน์หมุนเลือดในแก้วก่อนที่จะดื่มมันทั้งหมดในอึกเดียว มันมีรสชาติอร่อยและหวาน และเมื่อเขาดื่มเสร็จ เขาก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า
“นายทำได้ยังไง?” ปีเตอร์ถามด้วยความทึ่งและความสยองขวัญบนใบหน้า “นายใจเย็นกับเรื่องทั้งหมดนี้ได้ยังไง? นายรับมือกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ได้ง่ายๆ ได้ยังไง?”
ขณะที่เขากำลังพูดเรื่องนี้กับปีเตอร์ จิตใจของเขาก็คิดถึงเลย์ลาทันที อย่างที่เขาบอกปีเตอร์ เขาโ
