อ พอเขากินเสร็จ เขาก็จะสงบลงบ้าง” ควินน์ตอบ ตอนนี้เขาแค่พูดซ้ำตามคำพูดของระบบ เพราะเขาไม่แน่ใจอะไรอีกต่อไปแล้ว เมื่อปีเตอร์กินแขนเสร็จในที่สุด ควินน์รู้สึกถึงพลังงานประหลาดพุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย มันรู้สึกเหมือนครั้งแรกที่ปีเตอร์กินเนื้อมนุษย์
มันเป็นสถานการณ์ที่แปลกสำหรับปีเตอร์ เพราะเขารู้ตัวทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่เขาควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ เพราะเขาถูกความหิวครอบงำโดยสมบูรณ์
เมื่อมองไปที่วอร์เดน ปีเตอร์สังเกตเห็นว่าแขนของเขาหายไป ด้วยน้ำเสียงที่หวาดกลัว เขาพูดตะกุกตะกัก “วอร์เดน… แขนของนาย… ฉันไม่รู้…” ปีเตอร์รู้สึกตกใจกับตัวเอง
“ไอ้นี่เหรอ?” วอร์เดนกล่าวขณะยกตอแขนของเขาขึ้น “ไม่ต้องห่วง อีกไม่กี่ชั่วโมงมันก็จะงอกกลับมาแล้ว นี่เป็นแผนสำรองในกรณีที่นายเสียการควบคุมก่อนที่เราจะเจอทางออกถาวรให้นาย ฉันแค่อยากให้นายเลิกคิดว่าฉันเป็นเหมือนนักเก็ตไก่ที่นายจะกินเมื่อไหร่ก็ได้ที่หิว” วอร์เดนกล่าวพลางพยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง “ก่อนจะกลับมาที่ห้องของเรา ฉันลงไปที่โรงอาหารและคัดลอกความสามารถของนักเรียนที่มีพลังฟื้นฟู เราไม่คิดว่านายจะหิวเร็วขนาดนี้ หลังจากที่เพิ่งกินเอิร์ลไปเมื่อวานซืน”
ทั้งสามคนเงียบไปพักหนึ่ง พวกเขากำลังคิดถึงสถานการณ์บ้าๆ ที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ หลังจากผ่านไปสักพัก ปีเตอร์ก็ทำลายความเงียบ “ขอบคุณนะ ทั้งสองคนเลย พวกนายดีกับฉันมาตลอด และปฏิบัติต่อฉันอย่างถูกต้อง
