สัมผัสของปีเตอร์ปั่นป่วนไปหมด เขาแทบจะแยกไม่ออกว่าอะไรอยู่ตรงหน้า ทุกอย่างดูเหมือนจะอยู่ในภาวะตื่นตัวสูงสุด ในขณะที่การมองเห็นค่อนข้างพร่ามัว และกลิ่นรอบตัวก็รุนแรงจนเกินรับไหว ทั้งกลิ่นหญ้าใต้เท้า กลิ่นยางไม้จากต้นไม้ มันยากที่จะแยกแยะทั้งหมดออกจากกันในหัวของเขา สุดท้าย สิ่งเดียวที่เขาสามารถจดจ่อได้คือร่างรูปร่างมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้า
ความเจ็บปวดเข้าครอบงำเขา และตอนนี้เขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อกำจัดความหิวโหยนั้น เมื่อเฟ็กซ์เห็นกูลกระโดดออกมาจากป่า เขาก็เตรียมพร้อมด้วยการตั้งท่าต่อสู้ มันกระโดดออกมาจากป่ามายังเส้นทางได้ไกลพอสมควร ขณะที่มันลอยอยู่กลางอากาศ มันก็เหยียดแขนขาออกไปกว้างๆ เหมือนสัตว์ร้ายบางชนิด จากนั้นในจังหวะที่เหมาะสม เฟ็กซ์ก็เงยศีรษะขึ้นจากพื้นและเหวี่ยงออกไปเหมือนแส้ ฟาดเข้ากลางลำตัวของปีเตอร์พอดี
เขาปลิวไปในอากาศไกลพอสมควร ก่อนที่ร่างจะกระแทกพื้นและไถลไป
“แค่นี้ก็น่าจะทำให้มันสงบไปได้พักหนึ่ง” เฟ็กซ์พูดกับตัวเอง
อย่างไรก็ตาม เกือบจะทันที ปีเตอร์ก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ซี่โครงบางส่วนของเขาหักในกระบวนการ แต่พวกมันก็ฟื้นฟูเกือบจะทันที
แม้ว่าปีเตอร์จะเป็นกูล แต่เฟ็กซ์มั่นใจว่าเขาใช้แรงมากพอที่จะจัดการกูลได้ตัวหนึ่ง
‘มันหิวโหยงั้นเหรอ? ใครจะโง่พอที่จะเปลี่ยนใครสักคนแล้วไม่เตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้า?’ เฟ็กซ์คิด โดยไม่รู้ว่าปีเตอร์กลายเป็นกูลได้อย่างไร
กูลที่หิวโหยจะฟื้นตัวเร็วก
