ัวลงกับพื้น กุมท้องตัวเอง “เลย์ลา ได้โปรด ออกไปเถอะ!” ปีเตอร์ตะโกน
“ฉันไปไม่ได้! ถ้านายไปฆ่าใครอีกครั้งล่ะ? เอาเถอะ นายสู้กับมันได้ ฉันเคยอดอาหารที่แย่กว่านี้สิบเท่า ครั้งหนึ่งฉันดื่มแต่น้ำผลไม้โดยไม่กินอะไรเลย นายเชื่อไหม?” เลย์ลายังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความหวังว่าจะทำให้ทั้งปีเตอร์และตัวเองใจเย็นลง
“ฉันอยากให้เป็นคนที่สมควรได้รับมันมากกว่านาย” ปีเตอร์พูดขณะที่เงยหน้าขึ้นมองเธอจากพื้น “นายเป็นคนสอนให้ฉันรู้ว่าฉันมันเลวแค่ไหน แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนไปแล้ว” ในขณะนั้น เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังเอื้อมมือลงไปในท้องของเขาและพยายามดึงอาหารทั้งหมดที่เขากินเข้าไปออกมาและลงบนพื้น
ไม่กี่วินาทีต่อมา ทุกสิ่งที่ปีเตอร์กินเข้าไปก็ออกมาพร้อมกับของเหลวสีเขียวๆ
“ปีเตอร์ นายโอเคไหม?!” เลย์ลาถามด้วยสีหน้ากังวล
ขณะที่ปีเตอร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาก็เรืองแสงสีแดงสด เขี้ยวหน้าสองซี่ของเขาใหญ่ขึ้น มันยื่นออกมาเหนือริมฝีปากล่างของเขาแล้ว เขาลุกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ และเดินตรงไปหาเลย์ลา
“ปีเตอร์ ฉันขอโทษ” เลย์ลาพูดขณะที่ปีเตอร์ขยับเข้ามาใกล้เธอ เธอยิงธนูที่ง้างไว้ เล็งไปที่หัวเข่าของปีเตอร์
ธนูโดนเป้าหมาย มันไม่ได้สร้างความแตกต่างอะไรเลย เพราะปีเตอร์ไม่ได้พยายามหลบธนูด้วยซ้ำ เขาดึงธนูออกจากหัวเข่าและหักมันด้วยเสียงดังรวดเร็ว รอยที่เกิดจากธนูหายเป็นปกติทันที
นี่แหละ เธอพยายามอย่างเต็มที่แล้วที่จะควบคุมเขา แ
