นเขาในมุมมองที่แตกต่างออกไปนับตั้งแต่ที่เขาเสียสละตัวเองเพื่อควินน์
ขณะที่ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อย่างอึดอัดเลย์ล่าก็เริ่มคิดถึงเด็กหนุ่มบ้าๆ บอๆ คนนั้นนิดหน่อยอย่างน้อยเขาก็เป็นคนเริ่มบทสนทนาได้
เวลาผ่านไปสักพัก ทั้งสองคนก็เริ่มทำสิ่งที่พวกเขาทำเป็นปกติเลย์ล่าหยิบหนังสือออกมาอ่านขณะที่ปีเตอร์นอนคิดถึงว่าเขาเปลี่ยนไปมากแค่ไหน
ความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขาได้รับจากเอิร์ลหายไปอย่างนั้นในทันที ปีเตอร์ก็สามารถกำจัดเขาได้และปีเตอร์ไม่รู้สึกแย่กับการฆ่าเขาแต่กลับรู้สึกเหมือนได้ทำสิ่งที่ดีถ้าควินน์มีพลังนี้มาตลอด ทำไมเขาถึงไม่ทำอะไรเลย?
‘มันเสียเปล่ากับเขา’ ปีเตอร์คิด
ขณะที่พวกเขายังคงทำสิ่งของตัวเองก็ได้ยินเสียงครืนๆมันทำให้เลย์ล่ากระโดดลงจากเตียงที่เธอนอนอยู่ทันทีและมองหาประตู“ปีเตอร์…” เธอจ้องมองเขาอย่างระแวง “นายไม่ได้กำลังหิวใช่ไหม?”
ปีเตอร์อยากจะโกหกเขาอยากจะบอกเธอว่าไม่เป็นไร ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่พลังของเลือดควินน์ไหลลึกเข้าไปในเส้นเลือดของเขาและเขารู้สึกถูกบังคับให้รักษาคำพูดที่ให้ไว้กับควินน์เกี่ยวกับการบอกพวกเขาถ้าเขารู้สึกหิวแบบนั้น
“ฉันคิดว่ามันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว” ปีเตอร์ยอมรับ
