ในตรอกมืดที่ห่างไกลจากสายตาผู้คน ทั้งสองคนยืนนิ่งด้วยความตกใจขณะที่มองดูปีเตอร์กำลังกินซากศพมนุษย์แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ฟุต แต่ปีเตอร์ก็ยังคงฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆ จากร่างนั้นและยัดเข้าปาก ราวกับว่าเขาอดอาหารมาหลายสัปดาห์
เมื่อเห็นภาพที่น่าตกใจ เลย์ล่าก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปเธอหันหน้าหนีและรู้สึกเหมือนจะอาเจียนออกมา แต่ก่อนที่เธอจะทำ วอร์เดนก็คว้าตัวเธอไว้ หันเธอกลับมาและมองเข้าไปในตาของเธอ
“อย่าอ้วกนะ อดทนไว้ เราทิ้งอะไรไว้ไม่ได้เลย มันจะทิ้งร่องรอยให้พวกเขาตามหาว่าเรามาที่นี่”ขณะที่วอร์เดนพูดคำเหล่านี้ สีหน้าของเขาดูเหมือนจะตื่นตระหนกเล็กน้อย
เมื่อเห็นสีหน้าเกือบจะตื่นตระหนกของวอร์เดน เลย์ล่าหลับตาลงและเริ่มจินตนาการ‘คิดถึงที่ที่มีความสุขนะเลย์ล่า คิดถึงที่ที่มีความสุขของเธอ’
ความไม่สบายในท้องของเธอเริ่มสงบลง และเมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็เห็นวอร์เดนกำลังเดินตรงไปหาปีเตอร์แต่เมื่อภาพร่างที่ถูกฉีกขาดปรากฏขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกในท้องของเธอก็กลับมา
“ฉันว่าฉันขอออกไปยืนดูลาดเลาอยู่หน้าตรอกสักพักนะ”เลย์ล่าพูดขณะที่รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
เลย์ล่าดูเหมือนจะเจอเรื่องราวที่น่าสยดสยองมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงนี้ตอนที่เธอเห็นหัวที่ดัลกี้โยนมาให้ พวกเขาไม่มีเวลาที่จะรับรู้มันจริงๆ ก่อนที่ความกลัวว่าจะถูกฆ่าเสียเองจะเข้าครอบงำ
แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป เธอสามารถรับรู้ภาพปีเตอร์กำ
