้แน่ใจว่าเขาไม่สามารถตอบโต้ได้
ค่อยๆ น้ำแข็งจากท่อนแขนของเอรินเริ่มแพร่กระจายและแช่แข็งคอของเฟ็กซ์ด้วย
“ฟังนะ ฉันไม่อยากมีเรื่อง” เขาพูด
เอรินมองเขาอย่างระมัดระวัง สังเกตเห็นลักษณะทั้งหมดที่เขามี “ดี ฉันจะจำนายไว้ และถ้ามีใครรู้เรื่องที่นายเห็นวันนี้ ฉันจะกลับมาหานายแน่” เอรินพูดขณะที่เธอเอาดาบน้ำแข็งออก จากนั้นเธอก็เริ่มเดินออกไป ทิ้งเฟ็กซ์ไว้ในสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วน ถูกแช่แข็งอยู่กับกำแพงโดยที่น้ำแข็งยังคงกักขังร่างกายของเขาไว้
“เดี๋ยวก่อน!” เขาตะโกน “เธอจะไม่ปล่อยฉันไปจริงๆ เหรอ?”
เอรินเดินต่อไปยังใจกลางห้องสมุด โดยไม่หันหลังกลับ เธอพูดว่า “นี่เป็นแค่เครื่องเตือนใจเล็กๆ น้อยๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้านายไม่ฟัง”
ในที่สุด เอรินก็ออกจากห้องสมุดไป ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงไปดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตามทางเดิน สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกเขาเห็นก็คือชายคนหนึ่งติดอยู่กับกำแพง
บางคนหัวเราะคิกคัก เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาเห็นอะไรแบบนี้ ท้ายที่สุดแล้ว เด็กชายที่กล้าหาญบางคนในหมู่นักเรียนปีหนึ่งได้พยายามสารภาพ
