ควินน์ได้อธิบายรายละเอียดของชุดที่เขาต้องการให้โลแกนฟังเขาอธิบายว่าชุดนี้ต้องทำจากคริสตัลที่เขาได้มาและต้องคลุมร่างกายเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อให้แน่ใจว่าแสงแดดจะไม่สามารถสัมผัสตัวเขาได้เลย
ในตอนแรก โลแกนมีข่าวดีสำหรับควินน์
“ดูเหมือนนายจะมาถูกคนแล้ว” โลแกนกล่าว “ฉันออกแบบให้เองได้”
“จริงเหรอ?” ควินน์ถามอย่างประหลาดใจ
“แน่นอน มันง่ายกว่าการสร้างอุปกรณ์อื่นๆ ของฉันเยอะเพราะส่วนใหญ่ก็ใช้คริสตัลสัตว์อสูรเป็นพลังงานอยู่แล้วฉันรู้เรื่องพวกนี้ดี กระบวนการหลอมรวมที่ฉันใช้ก็ไม่เหมือนใครด้วย”เขาพูดพร้อมยิ้ม
โลแกนภูมิใจในผลงานของเขาอย่างเห็นได้ชัด และควินน์ก็มองเห็นสิ่งนี้ทุกครั้งที่เขามาฝึก เขามักจะชื่นชมสิ่งประดิษฐ์ของโลแกนแม้ว่าบางอย่างจะดูไร้ประโยชน์หรือแปลกๆ ไปบ้างด้วยเหตุนี้ โลแกนจึงเริ่มมีความสนใจในตัวควินน์มากกว่าแค่เรื่องงานแต่ยังเริ่มชอบเขาในฐานะเพื่อนมากขึ้นด้วย
อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับทุกสิ่ง มันก็มีปัญหาเล็กน้อยเช่นกัน
“แล้วเรื่องการหายใจกับการมองเห็นล่ะ?” โลแกนถาม“ถ้านายจะคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า นายจะหายใจไม่ได้ดูจากผ้าคลุมที่นายอธิบาย วัสดุมันคงไม่ระบายอากาศและถ้าปิดตา นายก็จะมองไม่เห็นอะไรเลยฉันสามารถติดตั้งจอแสดงผลเซ็นเซอร์ไว้ตรงหน้าตาได้มันจะทำงานเหมือนเกม VR ทำให้นายมองเห็นข้างนอกได้แต่นั่นก็ไม่ได้แก้ปัญหาเรื่องที่นายจะหายใจไม่ได้”
ควินน์เริ่มมองไปรอบๆ ห้องขณะพยายามคิดหาไอเ
