นอกอาคารปีสอง กลางสนามโล่ง เลย์ล่ากับวอร์เดนยังคงรออย่างอดทน ปีเตอร์เข้าไปพักหนึ่งแล้ว แต่ตอนนี้พวกเขาก็เริ่มสงสัยว่าทำไมปีเตอร์ถึงใช้เวลานานขนาดนี้
“คิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขาหรือเปล่า?” เลย์ล่าถาม พลางมองไปยังนักเรียนปีสองสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าอาคาร ราวกับสุนัขเฝ้าบ้าน
“ไม่แน่ใจสิ เขาดูไม่เหมือนคนโกหกเก่ง” วอร์เดนตอบคำถามของเธอ “แต่ก็นั่นแหละ เขาก็เคยหลอกผมกับควินน์มาก่อน โดยที่เราไม่รู้ตัวเลย”
“เลิกพูดจาเหน็บแนมเรื่องนั้นสักทีได้ไหม? มันน่ารำคาญแล้วนะ” เลย์ล่าพูด พลางรู้สึกเบื่อหน่ายที่วอร์เดนดูเหมือนจะพูดจาดูถูกปีเตอร์ทุกครั้งที่พูดถึงเขา “ตอนนี้พวกเราทุกคนกำลังพยายามช่วยเหลือกัน นั่นแหละคือสิ่งที่ควรจะเป็น โลกนี้ควรจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ก่อนที่พลังจะเข้ามาและเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง”
วอร์เดนสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างที่เจ็บปวดซ่อนอยู่ในคำพูดของเลย์ล่า ก็เป็นเรื่องปกติที่คนชนชั้นล่างจะไม่พอใจกับระบบปัจจุบัน ก่อนสงครามกับดัลกี้ ทุกคนมีสิทธิ์มีเสียงในทางใดทางหนึ่ง พวกเขามีสิทธิ์ลงคะแนนเสียงและมีโอกาสเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ
แต่หลังสงคราม ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ตอนนี้ถ้าคุณเป็นชนชั้นล่าง คนที่มีอำนาจก็ไม่สนใจว่าคุณจะคิดอย่างไร
“ไม่ใช่ตัวพลังเองที่เป็นความผิด” วอร์เดนตอบ “แต่เป็นคนระดับสูงที่สร้างระบบปัจจุบันขึ้นมาต่างหากที่เป็นความผิด”
ในที่สุด ทั้งสองคนก็รู้สึกว่าพวกเขารอนานเกินไปแล้ว พวกเขาลง
