งจากสีเหลืองสดใสเป็นสีส้ม อีกไม่นานก็จะถึงเวลากลางคืนบนดาวดวงนี้
“เราต้องไปหาควินน์!” เธอตะโกนบอกคนอื่นๆ
อย่างไรก็ตาม เสียงร้องของเธอก็ไร้ประโยชน์ ไม่มีใครขยับไปข้างหน้า รวมถึงตัวเธอเองด้วย เธออยากจะเข้าไปช่วยเขา แต่การก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลังขนาดนี้ ก็เหมือนกับการฆ่าตัวตาย
“น่าประทับใจมาก!” ดัลกี้พูดพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า ตอนนี้ฟันของมันเผยออกมาเต็มที่ ซึ่งดูแปลกไปเล็กน้อยเมื่อเทียบกับฟันมนุษย์ทั่วไป มันดูเหมือนฟันจระเข้ ฟันแต่ละซี่คมกริบและซ้อนทับกัน
“ข้าได้ยินมาว่ามีสิ่งที่เรียกว่า ‘ศิลปะการต่อสู้’ ที่พวกชาวโลกใช้ ข้าไม่เคยเชื่อว่ามันจะมีประโยชน์ จนกระทั่งตอนนี้ เจ้าทำได้ถึงขนาดทะลวงผิวหนังที่แข็งแกร่งของข้าและทำร้ายข้าจากภายในได้”
ขณะที่ดัลกี้เริ่มเดินตรงไปยังที่ที่ควินน์อยู่ มีบางอย่างแปลกๆ เกิดขึ้นที่หลังของมัน หนามแหลมเดี่ยวๆ ที่หลังของมันเริ่มเต้นเป็นจังหวะและเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ “เจ้ารู้ไหม ยิ่งดัลกี้บาดเจ็บมากเท่าไหร่ พวกมันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!” มันพูดพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้า
คนอื่นๆ รู้ได้ทันทีว่ามันไม่ได้โกหก พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังงานแปลกๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างของมันทุกครั้งที่หนามแหลมบนหลังของมันสว่างขึ้น
เมื่อดัลกี้พยายามก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว มันรู้สึกเหมือนมีสนามพลังบางอย่างกำลังดึงมันกลับและทำให้มันช้าลง สิ่งนี้ทำให้การเคลื่อนไหวของมันรู้สึกเชื่องช
