วอร์เดนและคนอื่นๆ เริ่มเดินทางฝ่าทะเลทรายที่แห้งแล้งและโหดร้ายกลับไป พวกเขาไม่เจอสัตว์อสูรมากนักระหว่างทางกลับ ดูเหมือนว่าสัตว์อสูรในทะเลทรายจะเป็นสัตว์ที่หวงถิ่นมาก
แผนที่ค่อนข้างแม่นยำในการระบุตำแหน่งของสัตว์อสูรและบริเวณที่ไม่มี และตราบใดที่พวกเขาอยู่นอกเขตสีต่างๆ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่เจอสัตว์อสูรอีก
ในที่สุด หลังจากเดินผ่านทะเลทราย พวกเขาก็เห็นบริเวณบ่อน้ำเล็กๆ อยู่ไม่ไกล
“นั่นคือที่ที่ควินน์บอกให้เราไปเจอกันใช่ไหม” เลย์ล่าถาม
“ใช่ พวกเขาบอกว่าจะอยู่ที่นี่” แต่ทันใดนั้นวอร์เดนก็หยุดและมองลงไปที่พื้น
ซากปรักหักพังจากอาคารหลังหนึ่งกระจัดกระจายไปทั่ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจที่สุดคือปีเตอร์ เขากำลังคลานอยู่บนพื้นดินตรงมาทางพวกเขา ขาของเขาบาดเจ็บและอาจมีซี่โครงหักสองสามซี่ สิ่งเดียวที่เขาใช้คือแขนท่อนล่างเพื่อคลานไปตามพื้นตรงมาทางพวกเขา
“ปีเตอร์ เกิดอะไรขึ้น” เลย์ล่าถามขณะที่เธอรีบวิ่งเข้าไปคุกเข่าลงข้างๆ เขา แต่ปีเตอร์ยังคงเคลื่อนที่ไปข้างหน้าโดยใช้แขนท่อนล่างอย่างเดียวโดยไม่สนใจเธอเลย
“ฉัน…ต้อง” ปีเตอร์พึมพำ “ฉันต้องเอาก้อนคริสตัลพวกนั้นคืนมา ไม่อย่างนั้นพวกนั้นจะเกลียดฉัน ฉันอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว” ปีเตอร์พูด
แล้วทันใดนั้น ปีเตอร์ก็หยุดนิ่งเมื่อมือของเขาดูเหมือนจะชนเข้ากับบางสิ่ง
“ปีเตอร์ นายทำพอแล้ว” วอร์เดนพูดขณะที่เข่าลงและวางมือบนไหล่ของปีเตอร์
ปีเตอร์อยู่ในสภาพกึ่งหมดสติมาตลอด
