เมื่อปีเตอร์ได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาในอาคารเล็กๆ ที่เขาอยู่ เขาก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าไม่มีทางหนีได้เลยมันเป็นห้องเล็กๆ ที่มีทางเข้าเพียงทางเดียว และชายสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็กีดขวางเส้นทางของเขาไว้ทั้งหมดเขาติดกับแล้ว
“เอาล่ะ นี่จะง่ายและสะดวกสำหรับนาย” เบ็นพูด “สิ่งที่เราต้องการทั้งหมดคือคริสตัลพวกนั้นในกระเป๋าของนาย”
ปีเตอร์เอื้อมมือไปหยิบไม้เท้าดินที่วางอยู่บนหลังของเขาแล้วดึงออกมาข้างหน้า
“จริงดิ” เบ็นพูดพลางมองดูสิ่งนั้น “ฟังนะ เราจะทำแบบง่ายๆ หรือแบบยากๆ ก็ได้ฉันไม่ชอบทำร้ายคนอื่นเหมือนพวกโรคจิตวิปลาสพวกนั้นจริงๆ สิ่งที่ฉันต้องการคือคะแนนที่ดีในการทดสอบ”
ทันทีที่เบ็นก้าวไปข้างหน้า ปีเตอร์ก็ยกไม้เท้าดินขึ้นไปทางใบหน้าของเบ็นจากนั้นใช้ความสามารถของเขาเปลี่ยนปลายไม้เท้าให้แหลมคม
“ได้โปรด…” ปีเตอร์พูด “อย่าทำแบบนี้เลยผมทำไม่ได้ ถ้าพวกคุณเอาคริสตัลไป พวกเขาจะยิ่งเกลียดผมมากขึ้นไปอีก”น้ำตาไหลอาบแก้มของเขาอย่างเห็นได้ชัดและหยดลงพื้น
“พวกเขาเกลียดผมมากพอแล้ว ผมทนให้พวกเขาเกลียดผมมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ” ปีเตอร์ร้องไห้
ปีเตอร์ยืนนิ่ง ไม่ยอมให้หอกขยับมันชี้ไปที่เบ็น ซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าอีกคนหนึ่ง ต่ำกว่าคางของเขาเล็กน้อย
“ดูสิ นี่ปีเตอร์ใช่ไหม” เบ็นพูด
ทันใดนั้น ใบหน้าของปีเตอร์ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง
“นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงรู้จักชื่อนายเราก็เป็นส่วนหนึ่งของกอง
