าถึง
แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ไม่กี่วินาทีต่อมา กระบองขนาดใหญ่ก็ถูกเหวี่ยงและทุบกำแพงจนแตกเป็นชิ้นๆยังกระแทกปีเตอร์และทำให้เขากระเด็นถอยหลังแรงกระแทกนั้นรุนแรงมากจนปีเตอร์ไม่ได้แค่กระแทกเข้ากับกำแพงแต่ยังทำให้กำแพงพังทลายลง และตอนนี้เขาก็อยู่ข้างนอก ปกคลุมไปด้วยเศษซาก
กำแพงนั้นไม่แข็งแรงและมั่นคงมากนักเนื่องจากผุพังมาหลายปีและมันก็ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาอย่างดีด้วยแต่ถึงกระนั้น การที่จะสามารถกระแทกมนุษย์ผ่านสิ่งเช่นนั้นได้ ต้องใช้พลังมหาศาล
“การต่อสู้ที่ไร้ประโยชน์อะไรเช่นนี้ฉันคิดว่าคนอย่างนายคงจะถูกทำให้แตกสลายไปแล้ว” เบ็นพูดขณะเดินผ่านช่องโหว่ในกำแพงและจ้องมองปีเตอร์ที่อยู่บนพื้น
ปีเตอร์แทบจะหมดสติ มีเลือดไหลเล็กน้อยออกมาจากปากของเขาและใบหน้าและผมทั้งหมดของเขาปกคลุมไปด้วยเศษซากจากกำแพง
“ได้โปรด… อย่า… เกลียดผม…” ปีเตอร์พูด
จิตใจของปีเตอร์สับสนวุ่นวาย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนหรือแม้แต่ใครที่อยู่ตรงหน้าเขา
“ฉันขอโทษนะปีเตอร์ โลกมันก็เป็นแบบนี้แหละ”ในขณะนั้น ปีเตอร์ก็หมดสติไป
เบ็นค้นกระเป๋าของปีเตอร์และเอาคริสตัล 15 ชิ้นที่ได้จากการสำรวจเมื่อวานนี้ไปจากนั้นพวกเขาก็เอาบัตรเงินของปีเตอร์ไปด้วย ซึ่งเป็นสีขาวเป็นบัตรระดับต่ำที่สุดเท่าที่จะหาได้
พวกเขาตัดสินใจทิ้งสิ่งอื่นไว้ทั้งหมด ทั้งยาเม็ดอาหาร เครื่องกรองน้ำ และอุปกรณ์ปฐมพยาบาลแม้ว่าพวกเขาจะเป็นโจร แต่พวกเขาก็แค่ทำตามที่ระบบแ
