ควินน์กับปีเตอร์เดินมาได้ประมาณสิบห้านาทีแล้ว มุ่งหน้าไปยังสิ่งที่ดูเหมือนบ่อน้ำร้างเล็กๆ ที่เคยใช้ตักน้ำในสมัยที่ศูนย์พักพิงแห่งนี้เริ่มก่อสร้างโดยคนงาน
แม้ว่างานก่อสร้างจะไม่ใช้เวลานานเหมือนเมื่อก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่มีการนำผู้ใช้พลังธาตุดินเข้ามา ผู้ใช้พลังที่แข็งแกร่งบางคนคิดค่าบริการค่อนข้างสูง เนื่องจากพวกเขาสามารถสร้างอาคารแล้วอาคารเล่าได้อย่างรวดเร็ว
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินอยู่ ไม่มีใครพูดอะไรกันเลย และควินน์เป็นคนประเภทที่เกลียดความเงียบที่น่าอึดอัดระหว่างคนสองคน
สุดท้าย เขาก็ยอมแพ้และต้องพูดอะไรบางอย่างออกมา
“นายทำแบบนั้นทำไม?” ควินน์ถาม
ปีเตอร์ไม่ต้องถามว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร มันชัดเจนเหมือนกลางวัน พวกเขายังคงเดินต่อไปอีกพักหนึ่ง จนกระทั่งปีเตอร์ตอบกลับมา
“ฉันไม่อยากแก้ตัวอะไรทั้งนั้น ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันแย่มาก ทุกอย่างเลย ฉันไม่สมควรแม้แต่จะคุยกับนายด้วยซ้ำ แต่นายไม่เข้าใจหรอกควินน์ ฉันกลัว พวกเขาไปหาวอร์เดนแล้วก็จับเขาได้… จากนั้นพวกเขาก็มาหาฉันแล้วก็….”
“พอแล้ว!” ควินน์สวนกลับ “ฉันไม่อยากฟังอีกแล้ว นายพูดถูกตั้งแต่แรกที่บอกว่าจะไม่แก้ตัว แต่นายก็ยังลิสต์ข้อแก้ตัวออกมาเป็นชุด ฉันไม่ได้บอกว่านายไม่มีเหตุผลที่ทำแบบนั้น เมื่อใครทำผิด ทุกคนก็มีเหตุผล ไม่ว่าจะดีหรือแย่ แต่หลังจากทุกอย่างที่เราทำให้นาย ทำไมนายไม่มาหาเรา?”
“นายช่วยฉันได้จริงๆ เหรอควินน์ นายจะ
