ำลังเดินผ่านผืนทราย โลแกนนั่งอยู่บนอุปกรณ์ประหลาดบางอย่าง
มันดูเหมือนเก้าอี้เคลื่อนที่ได้ อุปกรณ์ส่วนตัวที่เขาสร้างขึ้นเอง ขามันเคลื่อนไหวเหมือนขาหมา ส่วนครึ่งบนเป็นแค่เก้าอี้ธรรมดา ในเก้าอี้ เขานั่งหลับตาอย่างสงบ
‘พลังของเขาคืออะไรกันแน่?’ ควินน์คิด มันต้องน่าประทับใจมากถึงจะได้คะแนนสูงสุดเป็นอันดับสอง ตลอดเวลาที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ควินน์ก็ยังไม่เข้าใจ
และด้วยเหตุผลบางอย่าง ควินน์รู้สึกว่ามันหยาบคายที่จะถาม ผู้ใช้พลังระดับสูงส่วนใหญ่จะเก็บความสามารถของตัวเองเป็นความลับ ถ้าคนสองคนต้องต่อสู้กัน การรู้ความสามารถของอีกฝ่ายล่วงหน้าถือเป็นข้อได้เปรียบอย่างมาก
ในขณะที่กลุ่มอื่นๆ ยังคงเดินหน้าต่อไป กลุ่มของเอรินกลับตัดสินใจเปลี่ยนทิศทางเล็กน้อย มุ่งหน้าไปทางซ้าย
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรากำลังเสียเวลามาส่งสองคนนี้ที่นี่!” เอรินตะโกน
“คุณไม่จำเป็นต้องมาดูแลพวกเราหรอก” ควินน์ตอบ “ถ้าคุณแคร์เรื่องการนำหน้าคนอื่นมากกว่าการปกป้องพวกอ่อนแออย่างพวกเรา งั้นก็ไปเลยสิ”
หลังจากคำพูดของควินน์ เอรินก็ทำตามนั้นทันทีและตัดสินใจมุ่งหน้ากลับไปยังที่ตั้งของเขตสีแดง
“แน่ใจนะว่าจะไม่เป็นไร?” วอร์เดนถาม
“ไม่ต้องห่วง ถ้ามีปัญหาเข้ามา ฉันมีไม้เด็ดที่จะจัดการกับพวกมันได้” ควินน์ตอบ “เห็นอาคารข้างหน้าไหม ดูเหมือนบ่อน้ำร้างอะไรสักอย่าง เราจะรอคุณอยู่ที่นั่น แล้วค่อยมารับเราตอนขากลับ”
ก่อนออกเดินทาง จากกระเป๋าเป้ใบ
