ต่แทบไม่มีใครมีชุดอุปกรณ์สัตว์อสูรครบชุดติดตัวมาด้วยเลย เนื่องจากพวกเขายังเป็นนักเรียนปีหนึ่งเท่านั้น
“พวกเขากำลังทำอะไรกัน?” เลย์ล่าถามขณะเห็นพวกเขาเดินไปที่กระดานภารกิจ
“แต่มันยุติธรรมได้ยังไง?” เลย์ล่าถาม
“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกเขาเคยสนใจเรื่องความยุติธรรม?” วอร์เดนตอบ “เธอรู้ไหมว่าพวกที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกองทัพ หรือได้ขายตัวเองไปแล้วจริงๆ จะได้รับการช่วยเหลือจากกองทัพ”
“เอาเถอะ ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก” ควินน์พูด “สิ่งที่เราทำได้คือมุ่งเน้นที่ตัวเราเองและทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“คนที่ไร้ประโยชน์พูดเองนะ” เอรินเสริม
กลุ่มเดินไปที่แผงลอยแห่งหนึ่งซึ่งขายสิ่งของทุกชนิดที่จะช่วยในการจับสัตว์อสูรหรือแม้กระทั่งฆ่าพวกมัน หลังเคาน์เตอร์เป็นชายชราที่มีแว่นตาข้างเดียวแบบดิจิทัลอยู่เหนือตาข้างหนึ่ง
“มีอะไรให้ช่วยไหม ทหารหนุ่มๆ ฉันเดาว่าถึงเวลาที่พวกเขาส่งพวกเธอทุกคนออกไปล่าสัตว์ครั้งแรกอีกแล้วสินะ”
“เราสงสัยว่าคุณจะให้แผนที่พื้นที่ล่าสัตว์ทั้งหมดกับเราได้ไหมครับ?” วอร์เดนถาม
“ได้สิ ทั้งหมด 100 เครดิตนะ”
“100?” เลย์ล่าพูด “คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้พยายามหลอกเอาเงินเรา”
“เอาล่ะ ตอนนี้จะเป็น 150 แล้ว เพราะความหยาบคายของสุภาพสตรีคนนี้”
วอร์เดนหยิบบัตรสีทองออกมาหนึ่งใบ เนื่องจากนาฬิกาไม่ทำงานบนดาวเคราะห์ดวงอื่น นักเรียนแต่ละคนจึงต้องนำบัตรเงินของตัวเองมาใช้ อย่างไรก็ตาม คนอื่นๆ สังเกตเห็
