่าฉันอัดพวกเด็กนั่นหนักมาก ฉันหมายความตามนั้นจริงๆสิ่งเดียวที่ฉันรู้จากพวกเขาคือเป้าหมายเดิมไม่ใช่แก แต่เป็นฉัน” วอร์เดนอธิบาย“ถึงแม้ฉันจะตามพวกเขาไปได้และดูเหมือนว่าพวกเขาจะมุ่งหน้าไปยังอาคารปีสองบ่อยมากฉันพยายามเข้าไปดูว่าพวกเขาไปไหน แต่ก็ไม่มีโชคเลยบางทีฉันอาจจะไปทำให้พวกปีสองไม่พอใจมากเกินไปหน่อย”
“เข้าใจแล้ว งั้นฉันว่าบางทีเราควรจับตาดูปีเตอร์ไว้ก่อน”
“เฮ้ ควินน์” วอร์เดนกระซิบ “แกไม่คิดจริงๆ เหรอว่านี่จะใช้ได้”จากนั้นวอร์เดนก็หยิบครีมกันแดดที่เขาเอามาออกมา
“เราลองแล้ว แต่ก็ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ”
ทันใดนั้น หมายเลขกลุ่มของพวกเขาก็ถูกเรียกและพวกเขาก็พร้อมที่จะเข้าไปในประตูมิติขณะที่เอรินกำลังจะหยิบเป้สะพายหลังขึ้นมาจากพื้นมืออีกข้างก็เอื้อมมาหยิบมันเมื่อเธอมองขึ้นไป เธอก็สังเกตเห็นว่าเป็นปีเตอร์
“ได้โปรด ให้ฉันช่วยนะ” ปีเตอร์พูด “ฉันไม่อยากไร้ประโยชน์และถ่วงทีม”
“ปล่อยให้มันทำในสิ่งที่มันอยากทำเถอะ!” วอร์เดนตะโกน“อย่างน้อยมันก็แบกของให้เราได้”
ยืนเรียงแถว กลุ่มยืนต่อกัน คนหนึ่งอยู่ข้างหน้าอีกคนแต่ละคนจับไหล่ของคนที่อยู่ข้างหน้าด้านหลังสุดคือปีเตอร์ และวอร์เดนอยู่หน้าสุด
“จำไว้นะ อย่าปล่อยมือ” เดลสั่ง“ในอีกเจ็ดวัน พวกเธอต้องมุ่งหน้าไปยังฐานทัพทหารและกลับผ่านประตูมิติกลับมาที่นี่”
ทีละคน พวกเขาเดินผ่านเข้าไปและความรู้สึกแปลกๆ ก็เข้ามาครอบงำร่างกายแล้วในที่สุด ปีเตอร์ก็เป็นคนสุดท้ายท
