เมื่อบทเรียนภาคเช้าสิ้นสุดลง ก็ถึงเวลาสำหรับบทเรียนการต่อสู้ เลย์ล่าเดินมาหาควินน์พร้อมกับเอรินที่อยู่ข้างๆ ตอนนี้พวกเธอไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกันนัก เพราะทั้งสองคนไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่
จริงๆ แล้วเอรินไม่ค่อยพูดกับใครเลย อย่างไรก็ตาม ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา หลังจากที่ช่วยกันตามหาปีเตอร์ พวกเธอก็เริ่มใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ่อยขึ้น พวกเธอยังเคยฝึกซ้อมเป็นทีมด้วยกันมาก่อน และเป็นครั้งแรกที่เอรินเรียกชื่อเลย์ล่าจริงๆ
ทั้งหมดนี้ถือเป็นก้าวสำคัญในสายตาของเลย์ล่า และก่อนที่พวกเธอจะรู้ตัว ทั้งสองคนก็จะอยู่ด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ
ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังชั้นเรียนอาวุธสัตว์อสูร ขณะที่วอร์เดนไปชั้นเรียนธาตุแล้ว
ตอนนี้ปีเตอร์นั่งอยู่คนเดียวในห้อง จ้องมองกำแพงตรงหน้าอย่างว่างเปล่า แม้แต่เพื่อนจอมปลอมของเขาก็ไม่คุยกับเขาที่โรงอาหารอีกแล้ว เอิร์ลและพวกหลีกเลี่ยงเขามาตลอดตั้งแต่เอรินขู่พวกเขา
พวกเขาก็ใช้ประโยชน์จากเขาเสร็จแล้วและไม่ต้องการเขาอีกต่อไป
ปีเตอร์ยังคงนั่งอยู่ที่นั่นและคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องโง่ๆ ทั้งหมดที่เขาทำ ถ้าเพียงแต่เขาทำเรื่องนี้ต่างออกไป ทำไมเขาถึงตัดสินใจไม่ขอความช่วยเหลือ ทำไมเขาถึงตกลงช่วยพวกเขาในตอนนั้น?
ตอนนั้นมันเจ็บปวดและรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น แต่ตอนนี้ เขากลับจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าความเจ็บปวดนั้นเป็นอย่างไร
เมื่อความคิดทั้งหมดนี้แล่นเข้ามาในหัว เขาก็เริ่มขยุ้มผมตัวเองด้วยมือ
