่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม ก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น เขาอยากจะบอกว่าเสียใจแค่ไหน แต่พวกเขากลับไม่ยอมให้เขาพูดด้วยซ้ำ
วอร์เดนเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบหนังสือเล่มหนึ่งแล้วขว้างไปทางปีเตอร์ มันกระแทกผนังแล้วตกลงพื้น
“เล่มต่อไปจะพุ่งเข้าหน้าแก ถ้าแกยังไม่ไป” วอร์เดนกล่าว
“ปีเตอร์ ไปเถอะนะ” ควินน์พูด
เมื่อควินน์พูดคำเหล่านั้น มันก็ทำให้เขาตระหนักได้ในที่สุด ไม่มีทางไถ่บาปสำหรับเขาอีกแล้ว ไม่ว่าเขาจะพูดหรือทำอะไร หรือแม้แต่เหตุผลอะไรก็ตาม พวกเขาตัดสินใจแล้ว เขาไม่ใช่เพื่อนของพวกเขาอีกต่อไป
เขาเปิดประตูและปิดมันลงด้านหลังขณะที่เขาจากไป มองไปรอบๆ ไม่มีที่ไหนให้ไปอีกแล้ว มันเป็นเวลากลางคืนแล้ว ใกล้เวลาเคอร์ฟิว เขาจึงออกไปข้างนอกไม่ได้ และส่วนอื่นๆ ของอาคารก็คงปิดหมดแล้ว
เมื่อไม่มีที่ไปและไม่มีใครให้พึ่งพา เขาจึงอยู่ในโถงทางเดินหอพัก ขดตัวเป็นลูกบอลอยู่บนพื้น และร้องไห้จนหลับไป
วันรุ่งขึ้นเมื่อทั้งสองตื่นขึ้นมาบนเตียง พวกเขาได้ยินเสียงเอะอะโวยวายอยู่ข้างนอก เมื่อพวกเขาเปิดประตูออกไป ก็เห็นกลุ่มคนมารวมตัวกันอยู่หน้าห้อง และพวกเขากำลังล้อมรอบบางสิ่งบางอย่างอยู่
“ดูสิ พื้นข้างใต้เปียกหมดเลย”
“เขาร้องไห้จนหลับไปข้างนอกเหรอ ฉันว่าเมื่อคืนฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างนะ”
เด็กชายคนหนึ่งในกลุ่มคุกเข่าลงและจับผมของปีเตอร์ ดึงศีรษะเขาขึ้นจากพื้นและปลุกเขาให้ตื่น
“เฮ้ ที่แท้ก็แกนี่เองที่ปลุกฉันกลางดึก” เด็กช
