ก็เป็นผลดีกับเรานะ”
ได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ทำให้ควินน์รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ในโรงเรียนมักจะมีพวกเนิร์ดที่เก่งเรื่องเทคโนโลยีอยู่เสมอ ปัญหาเดียวคือจะเข้าไปหาคนๆ นั้นยังไง บางทีเรื่องนี้เลย์ล่าอาจจะทำได้ดีกว่า
ทันใดนั้น พวกจ่าและอาจารย์ก็เข้ามาในห้อง และน่าแปลกใจที่คนแรกที่วิ่งเข้ามาหาทั้งสองคนคืออาจารย์ประจำชั้นของพวกเขา เดล เขายังคงวิ่งตรงเข้ามาจนกระทั่งเข้ามากอดทั้งสองคนอย่างแรง
“ฉันดีใจมากที่พวกเธอปลอดภัยทั้งคู่” เขาพูดพร้อมกับน้ำตาไหลอาบแก้ม
ควินน์กับวอร์เดนคิดว่ามันน่ารักดี และไม่รู้เลยว่าอาจารย์ประจำชั้นเป็นห่วงพวกเขามากขนาดนี้
แต่ความจริงแล้ว เดลไม่ได้เป็นห่วงพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เขาร้องไห้ด้วยความดีใจที่พวกเขาจะไม่ต้องอยู่ในสถานที่น่ากลัวนี้อีกต่อไป เขารู้สึกว่ายิ่งอยู่นานเท่าไหร่ โอกาสที่จะตายก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะหลังจากเห็นศพของเอียนอยู่บนพื้น
เฮย์ลีย์เดินเข้ามาหาทั้งสองคนและตรวจร่างกายทั่วไปเพื่อดูว่าพวกเขาโอเคไหม “ดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะจากครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอ?” เฮย์ลีย์พูด
“อาจารย์จำผมได้ด้วยเหรอครับ?” ควินน์ถาม
“แน่นอนสิ ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเธอพาเด็กผู้หญิงคนนั้นไปที่ห้องทำงานของฉัน”
ไม่ค่อยมีใครจำได้ด้วยซ้ำว่าควินน์หน้าตาเป็นยังไงหลังจากเจอครั้งแรก นั่นเป็นเหตุผลที่อาจารย์คนอื่นๆ ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเมื่อเห็นเขา เขาจึงค่อนข้างแปลกใจ
“เด็กผู้ชายวัยพวกเธอโตเร็วจริงๆ ดู
