ป็นความจริง แต่เลย์ล่าต้องการได้ยินจากปากของเขาเอง
“ปีเตอร์ บอกความจริงพวกเรามา นายผลักวอร์เดนเข้าไปในประตูมิติจริงๆ เหรอ?” เธอถาม
“พวกคุณจะทำอะไรผม จะตีผมเหรอ?” ปีเตอร์ตอบ “เพราะเชื่อเถอะว่าผมได้รับความเจ็บปวดมามากพอแล้ว ไม่ว่าพวกคุณจะวางแผนทำอะไรกับผม ก็ทำเลย ผมรับรองว่าผมได้สัมผัสความเจ็บปวดทุกอย่างที่คุณคิดได้แล้ว”
เอรินก็เริ่มสร้างเหล็กแหลมน้ำแข็งเล็กๆ รูปเข็มในมือ
“จริงเหรอ? ฉันแน่ใจว่ามีบางที่ที่ฉันสามารถเสียบสิ่งนี้เข้าไปได้ ซึ่งจะทำให้แกอยากฆ่าตัวตายเลยล่ะ”
เลย์ล่าก็ส่งสัญญาณให้เธอวางเหล็กแหลมน้ำแข็งลง และเริ่มคิดว่าเอรินมีปัญหาอื่นอีก
“ปีเตอร์ ฉันคิดว่าพวกเขาเป็นเพื่อนของนายนะ รู้ไหม ทุกวันควินน์จะถามฉันว่านายเป็นยังไงบ้าง เขาบอกฉันว่าถ้าฉันเห็นอะไรแปลกๆ ให้กลับไปบอกเขา ทำไมนายไม่บอกเขาไปเลยล่ะ หรืออย่างน้อยก็บอกพวกเราว่าเกิดอะไรขึ้น”
“พวกคุณไม่รู้หรอกว่าถ้าผมบอกพวกคุณจะเกิดอะไรขึ้น? พวกคุณก็จะไปซ้อมพวกเขา แล้วไงต่อ? พวกเขาก็จะกลับมาแก้แค้น แต่พวกคุณคิดว่าพวกเขาจะไปตามพวกคุณ เอริน หรือวอร์เดนเหรอ? ไม่แน่นอน พวกเขาจะมาตามผม แล้วพวกคุณบอกว่าพวกคุณปกป้องผมได้ แต่ได้นานแค่ไหน? พวกคุณจะคอยจับตาดูผมตลอด 24 ชั่วโมงได้เหรอ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อผมออกจากสถาบันนี้ไปและพวกคุณไม่ได้อยู่ที่นั่น ชีวิตทั้งชีวิตของผมถูกตัดสินไปแล้วตั้งแต่ก่อนที่ผมจะมาถึงที่นี่ด้วยซ้ำ”
ปีเตอร์ก็เริ่มร้อง
