ในคืนนั้น วอร์เดนพยายามข่มตาหลับ เช่นเดียวกับทุกคืนที่ผ่านมา
เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้นอนหลับสบายคือเมื่อไหร่
บางคืนเขาก็หลับได้อย่างสงบและฝันเหมือนคนอื่นๆ แต่บางครั้งจิตใจของเขาก็ถูกส่งไปยังห้องด้านหลัง ในเวลานั้นไม่มีใครนั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่มีใครควบคุมร่างกายอยู่
ช่วงหลังๆ มานี้ เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยขึ้นเรื่อยๆ
ในห้องมืด พวกเขาทั้งสามมักจะคุยกันในขณะที่ร่างกายกำลังพักผ่อน แต่เขาก็ยังมีความกังวลเสมอเมื่ออยู่ในห้องนั้น
เก้าอี้ว่างเปล่า ทุกเมื่อเชื่อวัน ใครคนใดคนหนึ่งก็สามารถนั่งลงบนเก้าอี้และเข้าควบคุมได้ ตอนนี้ วอร์เดนทำหน้าที่เป็นผู้เฝ้าประตู แต่ก็เป็นเพราะเจ้าตัวเล็กอนุญาตเท่านั้น
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรดึงแขนเบาๆ
“เฮ้ ตื่นได้แล้วเจ้าหนู ดูเหมือนนายกำลังฝันร้ายนะ” เอียนพูด
เมื่อวอร์เดนลืมตาขึ้น เขากวาดสายตามองไปรอบๆ และสังเกตว่าเขายังคงอยู่ในห้องที่มืดสนิท
“โอ้ ขอโทษด้วยครับ หวังว่าผมคงไม่ได้ส่งเสียงดังเกินไปนะครับ” วอร์เดนตอบ
“ที่นี่มันน่ากลัวนะ เด็กอย่างนายไม่ควรมาอยู่ที่นี่คนเดียวตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก” เอียนกล่าว “นายไม่รังเกียจถ้าเราจะสลับกันสักพักนะ?”
จากนั้นเอียนก็สลับที่กับวอร์เดน ขณะที่เอียนนอนลงบนพื้นแข็งๆ ที่ไม่สบายตัว วอร์เดนก็จะมองออกไปทางช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือ คอยเฝ้าระวัง
