สองคนเดินตามรอยต่อไปจนกระทั่งมันนำพวกเขาไปถึงอาคารสามชั้น เมื่อพวกเขาเข้าไปในชั้นแรก ส่วนใหญ่ว่างเปล่าไม่มีร่องรอยใดๆ แต่เอียนตัดสินใจเดินตามรอยเลือดสีดำที่นำขึ้นบันไดต่อไป
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” เอียนคิด ขณะที่พวกเขาเดินขึ้นบันไดชุดแรก พวกเขาก็เห็นเลือดสีดำกระเซ็นไปทั่วผนังมากขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเมื่อพวกเขาเดินขึ้นไปอีก ทั้งสองคนก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็น
นอนอยู่บนพื้นคือแรททาคลอว์สิบตัวที่ตายแล้ว นิ่งสนิท แต่ละตัวถูกควักคริสตัลสัตว์อสูรออกไป
“ใครทำแบบนี้? มีคนอื่นอยู่ที่นี่อีกไหม บางทีอาจจะเป็นทีมอื่นที่มาทำภารกิจ?” เอียนพูด “ฉันขอโทษ ฉันคิดว่าแรททาคลอว์ที่อยู่ข้างนอกอาจจะถูกเพื่อนนักเรียนของนายฆ่า แต่ดูเหมือนว่าฉันคิดผิด นายจะต้องมีทีมเล็กๆ อย่างน้อยเพื่อจัดการสิบตัวพร้อมกันแบบนี้”
แม้แต่เอียนซึ่งเป็นนักเดินทางที่มีชื่อเสียงก็ยังรู้สึกว่าเขาจะต้องลำบากในการจัดการสิบตัวพร้อมกัน แม้ว่าสัตว์อสูรจะเป็นระดับที่อ่อนแอที่สุด แต่ก็ยากที่จะจินตนาการถึงการต่อสู้กับพวกมันสิบตัวและออกมาโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ
“นายยังคิดว่าเป็นเพื่อนของนายอยู่ไหม?” ราเทนถาม
“คงจะไม่ใช่” วอร์เดนตอบ “แต่ถ้ามีคนอื่นอยู่ที่นั่น ฉันก็ค่อนข้างกังวล ควินน์อยู่ที่ไหนกันแน่?”
จากนั้นทั้งสองคนก็ตัดสินใจปีนขึ้นไปบนหลังคา ด้วยวิธีนี้เอียนจึงรู้ตำแหน่งของเขาและสามารถตัดสินใจได้ว่าจะไปที่ไหนต่อไป พวกเขายืนอยู่บนหลังคาและมองลงไป นั่
