คืนก่อนเกิดเหตุ ขณะที่ควินน์หลับสนิทรออีกสองคนกลับมา ปีเตอร์ถูกกลุ่มนักเรียนปีหนึ่งเรียกตัวออกไป พวกเขาเพิ่มปีเตอร์เป็นเพื่อนในนาฬิกาสื่อสาร ทำให้สามารถส่งข้อความเรียกเขาได้ทุกเมื่อ
คืนนั้น พวกเขาขอให้ปีเตอร์ไปพบที่ด้านนอกอาคารหอพัก มีนักเรียนปีหนึ่งห้าคนยืนรออยู่ รวมถึงเอิร์ลด้วย
“ดูเหมือนเพื่อนๆ ของแกจะยังไว้ใจแกอยู่นะ แล้วแกก็ได้เข้าทีมกับพวกเขาแล้วสินะ?” เอิร์ลพูดพลางยกมือขึ้นดูนาฬิกา “โอ้ ฉันไม่ได้บอกให้มาเจอกันที่นี่ตอนสองทุ่มครึ่งเหรอ? ดูเหมือนแกจะมาสายไปสองสามนาทีนะ”
นักเรียนปีหนึ่งสองคนรีบวิ่งเข้าไปจับตัวปีเตอร์ คนหนึ่งจับมือเขาไพล่หลัง ส่วนอีกคนจับมือขวาของเขาไว้
“สายไปสองนาทีก็ต้องสองนิ้วล่ะนะ” เอิร์ลพูดพลางจับนิ้วของปีเตอร์ไว้
“เดี๋ยวก่อน ผมขอโทษครับ ผมต้องระวังตัว ผมต้องแน่ใจว่าวอร์เดนไม่ได้ตามผมมาตามที่คุณสั่ง” ปีเตอร์ร้องขอ
“ก็ได้ๆ ฉันจะใจดีให้” เอิร์ลพูดพลางกดลงไปจนนิ้วของปีเตอร์หัก ก่อนที่ปีเตอร์จะได้ร้องออกมาด้วยความโกรธ เขาก็กัดลิ้นตัวเองไว้ด้วยความกลัวว่าพวกเขาอาจจะทำอะไรที่แย่กว่านี้ถ้ามีใครได้ยิน
คนอื่นๆ ที่มองอยู่ถึงกับสะดุ้งกับภาพที่เห็น แม้ว่าพวกเขาจะช่วยเอิร์ล แต่พวกเขาก็ยังกลัวเขาอยู่บ้าง มันไม่ปกติที่ใครจะสามารถทำร้ายหรือหักกระดูกคนอื่นได้ง่ายๆ แบบนั้น แต่เอิร์ลกลับทำมันซ้ำๆ ได้อย่างง่ายดายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“งั้นเราจะหักแค่นิ้วเดียว แต่แกก็รู้ว่าจะ
