ีเตอร์
“ตอนนี้เรามีงานอีกอย่างให้แกทำนะปีเตอร์ และแกต้องทำให้ถูกต้องคราวนี้ เข้าใจไหม? แค่พยักหน้าถ้าแกตกลง”
ปีเตอร์จึงส่ายหน้า เขาตัดสินใจแล้วว่าไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะไม่ทรยศวอร์เดนหรือควินน์อีกแล้ว
“อะไรนะ แกกำลังปฏิเสธเหรอ?”
ปีเตอร์จึงพยักหน้าเป็นการตอบเอิร์ล
เส้นเลือดที่ขมับของเอิร์ลปูดขึ้นมาเมื่อความโกรธในตัวเขาเพิ่มขึ้น นักเรียนปีหนึ่งระดับต่ำกล้าที่จะต่อต้านเขา และเขาซึ่งเป็นนักเรียนระดับสี่ต้องทำงานภายใต้คนอื่น นี่ไม่ใช่ชีวิตที่เขาคาดหวังว่าจะได้เจอในสถาบัน และเขาจำเป็นต้องระบายความโกรธออกมาบ้าง
เอิร์ลจึงรีบคว้ามือของปีเตอร์และเริ่มหักนิ้วของเขาทีละนิ้ว ทุกครั้งที่เขาหักนิ้ว เขาจะถามปีเตอร์ว่าเขายินดีที่จะช่วยพวกเขาหรือไม่ แต่ทุกครั้งปีเตอร์ก็ส่ายหน้า
ในที่สุด นิ้วทั้งห้าของปีเตอร์ก็หัก และปีเตอร์ก็ยังไม่ยอมตกลงตามคำขอของพวกเขา
“เฮ้ เจอร์รี่ มานี่หน่อย” เอิร์ลตะโกน
นักเรียนปีหนึ่งคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังเจอร์รี่เดินเข้ามาและคุกเข่าลง
“ทำหน้าที่ของแกซะ เจอร์รี่”
จากนั้นเจอร์รี่ก็วางมือลงบนมือของปีเตอร์ และช้าๆ ก็รู้สึกถึงความอบอุ่น และกระดูกในนิ้วของปีเตอร์ก็เริ่มก่อตัวขึ้น พวกมันกลับคืนสู่สภาพเดิมและเขาได้รับการรักษาแล้ว
จากนั้นก็เห็นรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเอิร์ล เขาคว้ามือของปีเตอร์อีกครั้งและทำซ้ำกระบวนการเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในที่สุด หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงของการหัก ทำร้
