ำลังพยายามหนีไป เขาก็จะยิ่งโกรธมากขึ้น และเมื่อเขาเข้าควบคุม ไม่มีอะไรที่ฉันกับแกจะทำได้”
“ฉันจะไม่ปล่อยให้มันไปถึงจุดนั้น”
“ฉันขอโทษนะควินน์ที่ทำให้แกต้องมาพัวพันกับเรื่องนี้ แต่แกแค่โชคร้ายที่เจ้าตัวเล็กเลือกแก”
เมื่ออาหารเช้าเสร็จสิ้น ก็ถึงเวลาที่เลย์ล่าและควินน์จะต้องไปเรียนชั้นเรียนอาวุธสัตว์อสูร เมื่อพวกเขาเข้าไปในห้อง เฟย แบรนดอน และลูปก็ไม่เห็นอยู่ที่ไหนเลย แน่นอนว่าเฟยกับแบรนดอนถูกห้ามเข้าชั้นเรียน และลูปก็ตัดสินใจย้ายไปเรียนชั้นเรียนการต่อสู้อื่น ลูปแค่อยากอยู่ให้ห่างจากควินน์มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“สำหรับบทเรียนในวันนี้ จะเป็นการฝึกฝนรายบุคคล พวกเธอได้ต่อสู้มาสองสามวันแล้วด้วยอาวุธของตัวเอง ตอนนี้พวกเธอต้องเรียนรู้วิธีที่จะควบคุมมันให้ชำนาญ ทำอย่างไรให้มันเป็นส่วนหนึ่งของพวกเธอ บางทีอาจจะคิดค้นไอเดียที่ไม่เหมือนใครเพื่อรวมการใช้ความสามารถของพวกเธอเข้ากับอาวุธ จากนั้นพรุ่งนี้พวกเธอจะต้องนำการทำงานหนักในวันนี้ไปใช้จริง”
เมื่อพูดจบ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปอยู่ในพื้นที่ของตัวเองพร้อมกับอาวุธ นักเรียนบางคนนั่งลงและเริ่มคิดว่าจะใช้ความสามารถของตัวเองกับอาวุธได้อย่างไร นักเรียนคนหนึ่งคลุมแส้ของตัวเองด้วยเปลวไฟ ทำให้กลายเป็นแส้ไฟ อีกคนหนึ่งถือโล่และสามารถเปลี่ยนรูปร่างให้กลายเป็นหนามแหลมได้
ในขณะที่ควินน์ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ทักษะเดียวของเขานั้นใช้งานง่ายและไม่มีอะไรให้ทำมากนักนอกจา
