แล้วนะ” เลย์ล่ากล่าว
ใบหน้าของวอร์เดนเริ่มกระตุกเล็กน้อย
“ฮ่าๆๆๆ เธอกำลังพูดถึงอะไร ขอโทษนะ ฉันชื่อวอร์เดน ฉันไม่คิดว่าเราเคยเจอกัน” วอร์เดนกล่าวพร้อมยื่นมือออกไปเพื่อจับมือ
“นายมันบ้าถ้าคิดว่าฉันจะจับมือกับนาย แล้วนายก็จะแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ?” เลย์ล่าหันไปหาควินน์ “ควินน์ นายยังไม่เห็นอีกเหรอว่าผู้ชายคนนี้มันบ้า?”
“อย่าเรียกฉันว่าบ้า” วอร์เดนกล่าวช้าๆ ทีละคำ
“เฮ้ๆ ฉันว่าพวกนายทั้งคู่ต้องใจเย็นๆ ก่อนนะ” ควินน์กล่าว รู้สึกเหมือนอีกไม่กี่วินาทีทั้งสองคนก็จะปะทะกันในโรงอาหาร “ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกนาย ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม?”
“เด็กบ้าคนนี้โจมตีฉันตอนที่ฉันไปที่ห้องนายเมื่อคืนนี้ ดูสิ” เลย์ล่ากล่าวขณะที่เธอดึงชุดเครื่องแบบลงเล็กน้อยเพื่อเผยให้เห็นรอยแดงที่คอของเธอ “ฉันบอกนายแล้วไงควินน์ เขาอันตราย ออกห่างจากเขาซะ”
วอร์เดนตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัดในตอนนี้ แต่มันยากที่จะบอกว่าสั่นด้วยความโกรธหรืออย่างอื่น
“ฉันบอกว่าอย่าเรียกฉันว่าบ้า” และอีกครั้งเหมือนครั้งที่แล้ว วอร์เดนกล่าวช้าๆ ทีละคำ