เลย์ล่าพยายามดิ้นรนอยู่หน้าประตูห้องพัก เธอรู้สึกหายใจลำบากมาก วอร์เดนใช้ท่อนแขนกดคอเธออย่างแรง ใบหน้าของเขาอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่นิ้ว
“นี่มัน… อะไรกัน!” เลย์ล่าพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก
“เฮ้ วอร์เดน ฉันว่านายกำลังทำให้เธอเจ็บนะ?” ปีเตอร์พูดเบาๆ
ทันใดนั้นวอร์เดนก็กดคอเธอแรงขึ้นไปอีก เลย์ล่าพยายามดิ้นรนสุดกำลังเพื่อสูดอากาศ และถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างในเร็วๆ นี้ เธอกลัวว่าเธออาจจะหมดสติไป
“เจ้าตัวเล็กไม่ชอบเธอ และอีกคนบอกฉันว่าอย่าเข้าไปยุ่ง แต่สุดท้าย ฉันก็เป็นคนเดียวที่ต้องจัดการเรื่องต่างๆ” วอร์เดนพูด
ใบหน้าของเลย์ล่าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอของเธอปูดโปนราวกับจะระเบิดขณะที่เธอพยายามหายใจ
“เฮ้! จริงจังนะวอร์เดน นายทำเกินไปแล้ว!” ปีเตอร์ตะโกน
“หุบปาก!” วอร์เดนตะโกนกลับขณะที่หันไปมองปีเตอร์ “ฉันก็ไม่ใช่ชื่อวอร์เดนเหมือนกัน!!”
นั่นคือตอนที่เลย์ล่าเห็นโอกาส การจับที่คอของเธอคลายลงเล็กน้อยเมื่อวอร์เดนเสียสมาธิ เธอเอื้อมมือลงไปในกระบอกธนูที่ติดอยู่ที่เอวและดึงลูกธนูออกมาหนึ่งดอก จากนั้นก็แทงลูกธนูเข้าไปที่ต้นขาด้านบนของวอร์เดน
“อ๊ากกก!” วอร์เดนร้องออกมาขณะที่สะดุ้งและปล่อยเลย์ล่า
จากนั้นเลย์ล่าก็ดึงลูกธนูอีกดอกออกมาอย่างรวดเร็วด้วยพลังจิตเคลื่อนย้ายของเธอ และลอยมันไว้ตรงหน้าวอร์เดน
“อย่าแม้แต่จะขยับนะ ไอ้โรคจิต!” เลย์ล่าพูด “ฉันสาบานเลยว่าถ้านายขยับ ฉันจะไม่ลังเล
