อยู่ชั่วขณะหนึ่ง ควินน์ลืมโลกที่มีพลังพิเศษไปเสียสนิท โลกที่ผู้คนไม่พยายามเหยียบย่ำกัน เพียงเพื่ออะไร? เพื่อศักดิ์ศรีงั้นหรือ
เขามองลงไปและเห็นใบมีดสองเล่มปักคาอยู่ที่ท้อง เลือดหยดติ๋งๆ จากคมมีด เฟยปล่อยใบมีดแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว อ้าปากค้าง ทำราวกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอุบัติเหตุ
แต่ควินน์ไม่เชื่อ และเขาก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเขามองไปรอบๆ เขาก็เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของแบรนดอน ควินน์จึงคว้าด้ามใบมีดทั้งสองข้าง แล้วใช้แรงทั้งหมดหักปลายมีดออก
โดยที่ปลายใบมีดยังคงปักคาอยู่ที่ท้อง เขาก็เริ่มเดินตรงไปหาเฟย
“งั้นแกอยากเล่นเกมสินะ” ควินน์พูด “งั้นมาเล่นเกมกันหน่อย แกเอาเลือดฉันไปแล้ว ก็สมควรที่ฉันจะเอาเลือดแกคืนบ้าง”
เมื่อเฟยได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอยห่างจากควินน์ มีบางอย่างเปลี่ยนไป แววตาของเขา
‘ทำไมร่างกายฉันถึงสั่น เขาเป็นแค่ผู้ใช้ระดับหนึ่งเองนะ ใจเย็นไว้’
จากนั้นเมื่อควินน์อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ฟุต เขาก็เหวี่ยงมือที่กลายเป็นกรงเล็บออกไป
แต่ก่อนที่ควินน์จะร่ายสกิลเสร็จ มือของเขาก็ถูกใบมีดปัดออกไป
“พอได้แล้ว หยุดเดี๋ยวนี้” ลีโอพูดพร้อมชี้ใบมีดไปทางควินน์ “ความผิดสองครั้งไม่ได้ทำให้มันถูกต้อง”
“และพวกแกสองคนคิดว่าแผนของพวกแกจะไม่มีใครสังเกตเห็นงั้นเหรอ ฉันจะไม่ยอมให้นักเรียนที่ไม่ทำตามกฎอยู่ในชั้นเรียนของฉัน พวกแกทิ้งอาวุธไว้ที่นี่ และถูกห้ามเข้าเรียนวิชาต่อส
