ั่นคือตอนที่ควินน์สังเกตเห็นว่าฟันหน้าสองซี่บนของเขาโตขึ้นเล็กน้อย มันแตกต่างจากครั้งที่แล้วที่เขาตื่นตระหนก ครั้งนี้เขารู้สึกสงบ
เขาคุ้นเคยกับการดื่มเลือดแล้ว และเขาก็รู้แล้วว่าเป้าหมายต่อไปของเขาในคืนนี้จะเป็นใคร
อาการปวดท้องจากความหิวครั้งนี้พอทนได้ อาจเป็นเพราะควินน์ไม่ได้อยู่ในสภาพวิกฤติ หลังจากกลับไปที่ห้องพัก ควินน์ก็โยนเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดลงบนพื้นและเปลี่ยนเป็นชุดเครื่องแบบอื่น
ขณะที่ควินน์กำลังยุ่งกับการเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็ได้ยินเสียงนักเรียนสองคนคุยกันขณะเดินไปตามทางเดิน
“ทำไมฉันถึงโดนไล่ออกด้วย แกเป็นคนเดียวที่ใช้พลังพิเศษไม่ใช่เหรอ?” เฟยบ่น
“เฮ้ ตอนที่ฉันบอกแผนให้แกฟังก่อนหน้านี้ แกก็เห็นด้วยไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงมาหงุดหงิดล่ะ?” แบรนดอนพูด
“แกนั่นแหละที่ลากฉันเข้ามาทั้งหมด ก็เพราะแกแพ้ไอ้ระดับหนึ่งนั่นไง น่าอายจริงๆ” เฟยหัวเราะคิกคัก
ทันใดนั้น แบรนดอนก็ผลักเฟยอัดเข้ากับผนังทางเดินและจับคอเสื้อเขาไว้
“ฉันต้องเตือนแกไหมว่าฉันระดับสูงกว่าแกนะเฟย หรือเราต้องสู้กันเพื่อให้แกรู้ที่ทางของแก”
เฟยไม่พูดอะไรจนกระทั่งแบรนดอนปล่อยคอเสื้อเขาในที่สุด นั่นคือตอนที่เฟยตัดสินใจเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม ห่างจากห้องพัก
“ฉันคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันนะแบรนดอน ไม่ใช่แค่ลูกน้องที่แกควบคุมเพราะฉันระดับต่ำกว่าแก”
จากนั้นเมื่อแบรนดอนเข้าไปในห้องพักของเขา เขาก็ปิดประตูดังปังตามหลัง
“โอ้ ทะเลาะกั
