เมื่อภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเลย์ล่าเริ่มฉายซ้ำในหัวของเธอ เธอก็เริ่มรู้สึกซ่าๆ ไปทั่วร่างกาย เธอตอบสนองต่อความทรงจำที่ควินน์กัดเธอ
มันไม่ใช่ความทรงจำที่เจ็บปวด แต่กลับเป็นความรู้สึกที่น่าเสพติด ความรู้สึกของเลือดที่ไหลพล่านไปทั่วร่างกาย ใบหน้าของเธอเริ่มแดงเล็กน้อยเพียงแค่คิดถึงมัน
นั่นคือตอนที่เธอยกมือขึ้นและวางไว้ที่คอ “หืม ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย?”
“โอ้ ตื่นแล้วเหรอ” เฮลีย์พูดพร้อมรอยยิ้ม “เธอนอนหลับสบายมากจนฉันไม่รู้ว่าจะตื่นเมื่อไหร่”
“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?” เลย์ล่าถาม
“โอ้ มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งพาเธอมาส่ง เขาบอกว่าเป็นเพื่อนเธอ ฉันจำชื่อไม่ได้ แต่เขามีผมสั้นหยิกสีดำ” เฮลีย์พูดพร้อมรอยยิ้มเมื่อนึกถึงทั้งสองคน
นี่เป็นการยืนยันความคิดของเลย์ล่า ควินน์ต้องเป็นคนพาเธอมาที่นี่ทันทีหลังจากกัดเธอ
เฮลีย์สังเกตเห็นว่าเลย์ล่ากำลังถูข้างคอด้วยมือ “โอ้ ฉันจัดการรอยสองรอยนั้นให้แล้วนะ จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น”
อีกครั้งที่เธอคิดย้อนกลับไปถึงความทรงจำที่ควินน์กัดเธอ ขนทั่วร่างกายของเธอก็ลุกซู่
“ฉันไม่แน่ใจค่ะ บางทีอาจจะเป็นสัตว์อสูร?” เลย์ล่าตอบ
“ใช่ค่ะ ฉันได้ยินมาว่าบางครั้งสัตว์อสูรจรจัดก็อาจหลุดออกมาพร้อมกับนักเรียนตอนที่พวกเขาฝึกผ่านประตูมิติ” เลย์ล่าพูดอย่างประหม่า หวังว่าเฮลีย์จะเชื่อคำโกหกของเธอ
“เอาเถอะ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ฉันแน่ใจว่าจะมีคนอื่นจัดการเอง แค่ดีแล้วที่ตอนนี้เธอปลอดภัย”
