นที่ไรลีย์จะเดินจากไป เขาก็ส่งสัญญาณให้ควินน์เลียนแบบท่าทางตัดคอตัวเอง
“โอ้ ขอบคุณ ขอบคุณ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันได้ผล” ปีเตอร์พูดพลางรู้ความลับของวอร์เดน
หลังจากเหตุการณ์ในโรงอาหารจบลง บางสิ่งก็ชัดเจนสำหรับควินน์ นั่นคือครูจะไม่เข้ามาแทรกแซงไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ในโรงอาหารมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนยืนอยู่ตามมุมห้อง แต่พวกเขาไม่เคยเข้ามาช่วยเลยแม้แต่ครั้งเดียว
หลังจากกลุ่มกินเสร็จ ก็ถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องไปเรียนภาคเช้า แต่ควินน์ไม่สามารถมีสมาธิกับอะไรได้เลย สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือพยายามทำให้ตัวเองสงบลงขณะอยู่ในชั้นเรียน และเฝ้าดู HP ของเขาค่อยๆ ลดลง
มันทำให้เขาแทบคลั่งที่เห็นตัวเลขลดลงทุกชั่วโมง และตอนนี้เขาหวังว่าเมื่อวานเขาจะกัดคอไรลีย์ไปเลย
จากนั้นเมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน ควินน์ก็รีบออกไปอีกครั้งโดยไม่มีวอร์เดนและปีเตอร์คราวนี้ มุ่งหน้าไปยังห้องสมุด
“เกิดบ้าอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย?” ควินน์พูดขณะที่มือของเขาไม่หยุดสั่น
ทุกครั้งที่ HP ของควินน์ลดลง มันก็ยิ่งควบคุมร่างกายตัวเองได้ยากขึ้นเรื่อยๆ และไม่ช้าก็เร็วเขาก็จะคลั่ง ในระหว่างเรียน เขามีภาพหลอนหลายครั้งที่เห็นตัวเองฉีกสถานที่นั้นเป็นชิ้นๆ และกระชากเลือดออกจากคอของพวกเขา
โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังเดินไปที่ไหน ในที่สุดควินน์ก็มาถึงห้องสมุด ในมุมที่เงียบสงบของห้องสมุด ลงไปตามทางเดินหนึ่งคือส่วนนิยาย
“ขอให้มีอะไรที่ฉันใช้ได้เถอะ”
