ขา
ควินน์เกลียดการกระทำแบบนี้ แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้ เมื่อทั้งสามคนได้อาหารแล้ว พวกเขาก็เริ่มมองหาที่นั่ง
“ทำไมเราไม่ไปตรงนั้นล่ะ?” วอร์เดนชี้ไปที่จุดว่าง
“แน่ใจนะวอร์เดน?” ปีเตอร์ถาม “นั่นมันโซนระดับหนึ่งนะ นายไม่ต้องนั่งกับพวกเราก็ได้ถ้าไม่อยากนั่ง ใช่ไหมควินน์?”
“ใช่ อย่าฝืนตัวเองเลย” ควินน์ตอบ
“หยุดพูดไร้สาระได้แล้วพวกนาย เราเป็นเพื่อนกัน ฉันไม่สนเรื่องลำดับชั้นระดับพลังบ้าๆ นี่หรอก”
จากนั้นทั้งสามคนก็ไปนั่งลงกับพวกระดับต่ำคนอื่นๆ ที่โต๊ะ บริเวณนั้นเริ่มเต็มไปด้วยผู้คนช้าๆ แต่ไม่มีใครอีกเลยที่ตัดสินใจมานั่งที่โต๊ะของพวกเขา เหตุผลก็ง่ายๆ คือ พวกเขากลัววอร์เดน
พวกเขาสามารถเห็นระดับพลังที่สูงของเขา และพวกระดับต่ำคนอื่นๆ ก็อยากอยู่ห่างๆ
ทันทีที่อาหารวางบนโต๊ะ ควินน์ก็เริ่มลงมือกินทันที กินทุกอย่างที่ได้รับ แม้แต่ส่วนที่ปกติเขาไม่ชอบ
“เฮ้ ถ้าพวกนายไม่กินหมด ฉันขอได้ไหม” ควินน์ถาม
“ได้เลย เอาไปสิ” ปีเตอร์พูด
ควินน์ไม่เพียงแต่กินอาหารของตัวเองจนหมด แต่ยังกินทุกอย่างที่อีกสองคนเหลือไว้ด้วย ไม่เพียงเท่านั้น ควินน์ยังหยิบน้ำมา 8 ขวด เพราะเขาต้องการทำภารกิจให้เสร็จโดยเร็วที่สุด
เขาจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เขาอยู่กลางแดด เขาเหงื่อออกมากกว่าปกติ และด้วยน้ำที่เขาดื่มไปก่อนหน้านี้ เขาจึงไม่รู้สึกขาดน้ำเท่าไหร่ ถ้าพวกเขาต้องออกไปข้างนอกอีกครั้ง นี่จะเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับควินน์
“สำหรับคนผอม
