ขณะที่ทั้งสองคนเดินไปตามโถงทางเดิน ควินน์เริ่มรู้สึกถึงพลังงานประหลาดที่พุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย
“เฮ้ นายไม่ไปหาหมอหน่อยเหรอ ฉันแน่ใจว่าพวกเขามีหมอรักษาแผลให้นายได้นะ” ปีเตอร์ถาม
“อืม ขอบคุณนะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” ควินน์ตอบ “นายไม่ต้องมากับฉันก็ได้ พรุ่งนี้คงเป็นวันที่ยุ่งมาก ทำไมนายไม่กลับหอไปก่อนล่ะ?”
แม้ปีเตอร์จะกังวลเรื่องควินน์ แต่เขาก็ไม่อยากยืนแช่อยู่ในโถงทางเดินนานกว่านี้ ที่ซึ่งนักเรียนคนอื่นสามารถมองเห็นเขาได้
ควินน์เห็นว่าปีเตอร์กำลังลังเลว่าจะทำอย่างไรดี
“ฟังนะ ไม่ต้องห่วง วอร์เดนแค่ไปเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวเขาก็กลับมาแล้ว ไม่ต้องกังวลไปเลย”
พูดจบ ปีเตอร์ก็รีบวิ่งออกไปทันที มุ่งหน้ากลับหอพัก โดยพยายามปิดบังนาฬิกาข้อมือของเขาไว้ตลอดเวลา เขาไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก
ส่วนควินน์ รีบตรงไปยังห้องน้ำชายที่ใกล้ที่สุดซึ่งอยู่สุดทางเดิน เมื่อเข้าไปในห้องน้ำ เขาก็รีบมองดูแขนของตัวเองที่ไคล์ใช้กรงเล็บข่วนไว้
ขณะที่มองตัวเองในกระจกช้าๆ ควินน์เห็นว่าแขนของเขากำลังฟื้นตัว แม้จะดูช้า แต่จริงๆ แล้วมันเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ การที่คนคนหนึ่งสามารถเห็นผิวหนังของตัวเองตกสะเก็ดและสมานแผลได้ เป็นภาพที่น่าทึ่งมาก
ควินน์รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่แปลกประหลาดเกิดขึ้นกับร่างกายของเขาในระหว่างกระบวนการนี้ และเขาสังเกตเห็นมันตอนที่คุยกับปีเตอร์ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมควินน์ถึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให
