“หุบปากน่า ฉันรู้แล้ว!” ควินน์ตะโกนขณะที่ยกตัวนักเรียนคนนั้นขึ้นด้วยมือทั้งสองข้างโดยจับที่ขา แล้วเหวี่ยงไปกระแทกกับกำแพง
‘ควินน์ยกหมอนั่นขึ้นมาแบบนั้นได้ยังไง?’ ปีเตอร์คิด ‘พวกเขาก็ขนาดพอๆ กันแท้ๆ แต่เขากลับเหวี่ยงไปได้อย่างง่ายดาย เขาไม่มีความสามารถจริงๆ งั้นเหรอ?’
แต่ควินน์ก็ยังไม่หยุดแค่นั้น มันสำคัญสำหรับเขาที่จะต้องสอนบทเรียนให้คนแบบพวกเขา ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็จะกลับมาอีก ควินน์ต้องแสดงให้เขาเห็นว่าจะไม่มายุ่งกับเขาอีก
ควินน์วิ่งเข้าไปหานักเรียนที่นอนอยู่บนพื้น แล้วเตะเข้าที่ท้องอย่างเต็มแรง เตะแรงมากจนทำให้นักเรียนคนนั้นกระอักเลือดออกมาเล็กน้อยจากปาก
“เขาตายแล้วเหรอ?” ปีเตอร์ถาม
จากนั้นนักเรียนคนนั้นก็เริ่มไอออกมาอีก
“ยังหรอก แต่ถ้าเขากล้าโจมตีเราอีก เขาจะต้องเสียใจที่ยังไม่ตาย”
จริงๆ แล้วควินน์รู้สึกโล่งใจมาก เขาไม่รู้ว่าบทลงโทษของการฆ่านักเรียนคนอื่นในสถาบันคืออะไร แม้ว่าเขาจะอธิบายว่าเขาไม่ได้โจมตีก่อนก็ตาม เขายังไม่ต้องการแบกรับภาระของการฆ่าคนตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นเขาจึงดีใจที่ระบบให้คะแนนประสบการณ์แก่เขา โดยที่ไม่จำเป็นต้องฆ่านักเรียนคนนั้น
จากนั้นข้อความอื่นก็ปรากฏขึ้นมาทันที
