เมื่อนักเรียนทั้งห้าคนได้ยินชื่อของตนเองถูกเรียกแต่ละคนก็เริ่มเดินตรงไปยังจ่าที่กำลังรอพวกเขาอยู่หน้าฝูงชน
นอกจากควินน์และวอร์เดนแล้วยังมีเด็กผู้ชายอีกคนในกลุ่มของพวกเขาปีเตอร์ดูประหม่าที่สุดในบรรดาคนทั้งหมดที่นั่นเขาเอาแต่เหลียวมองไปรอบๆ และขยับตัวอยู่ไม่สุขรูปร่างของเขาค่อนข้างเล็ก แต่ก็เหมาะกับเขาเพราะเขาไม่ได้สูงมากนักเมื่อมองดูเขา ควินน์ก็นึกถึงตัวเองรูปร่างเล็ก สวมแว่น และมีผมสีน้ำตาลยุ่งๆเขาไม่ใช่คนที่มีเสน่ห์ดึงดูดทางกายภาพเท่าไหร่
สมาชิกอีกสองคนเป็นผู้หญิงทั้งคู่เลย์ลามีผมสั้นสีน้ำตาลและรูปร่างสูงเธอสะพายคันธนูไว้ที่หลัง ซึ่งทำให้ควินน์ประหลาดใจเพราะสมัยนี้ไม่ค่อยมีใครพกอาวุธนอกจากกลุ่มคนเฉพาะที่เรียกว่า ‘เพียว’
พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่อ้างว่าความสามารถพิเศษเป็นภัยต่อมนุษยชาติและเลือกที่จะใช้อาวุธแทนอย่างไรก็ตาม พวกเขาหายากมาก และควินน์ไม่เคยเจอใครที่อยู่ในกลุ่มนี้เลยในชีวิตเขาแค่เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับพวกเขาเท่านั้น
ส่วนเอรินนั้นเป็นผู้หญิงประเภทที่สวยจนเหลียวหลังสัดส่วนของเธอสมบูรณ์แบบ ไม่ใหญ่หรือเล็กเกินไปและเธอมีผมยาวสลวยสีทองอร่ามปัญหาเดียวคือสีหน้าของเธอแม้จะเดินผ่านกลุ่มคนมากมาย แต่สีหน้าของเธอก็ไม่เคยเปลี่ยนเลยมันยังคงแข็งทื่อและเป็นกลาง ทำให้เธอดูเย็นชาความทึ่งบนใบหน้าของเด็กคนอื่นๆ ไม่ปรากฏบนใบหน้าของเธอเลย
ขณะที่ควินน์กำลังเดินไปข้างหน้าเขาสังเกตว่าเขาจำนักเรียน
