บทที่ 2: สายตาใหม่ กับระบบปริศนา
บทที่ 2: สายตาใหม่ กับระบบปริศนา
เปลือกตาของควินน์ค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ การมองเห็นเริ่มกลับมาอย่างเชื่องช้า
ศีรษะของเขาปวดตุบ ร่างกายก็ปวดเมื่อยราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมา ขณะที่เขายันตัวลุกขึ้นจากพื้น มือหนึ่งก็ยกขึ้นคลำศีรษะเพื่อเช็กว่ามีบาดแผลหรือไม่
“ทำไมมันถึงปวดขนาดนี้…?”
หลังแน่ใจว่ากะโหลกของตัวเองยังอยู่ครบ ควินน์ก็ก้มลงเก็บแว่นที่ตกอยู่บนพื้น แม้จะเหลือเลนส์แค่ข้างเดียว เขาก็ใส่มันด้วยความเคยชิน
แต่ทันทีที่แว่นอยู่บนใบหน้า เขาก็ต้องขมวดคิ้ว
ภาพตรงหน้าพร่ามัวราวกับมีหมอกบัง เขาถอดแว่นออก—และโลกก็กลับมาชัดเจนราวกับเลนส์ความละเอียดสูง
“อะไรเนี่ย… สายตาชัด? เป็นไปได้ยังไง!?”
ควินน์รีบเดินไปหยิบดินสอบนโต๊ะ วาดตัวอักษร “A” ลงบนผนัง แล้วถอยหลังทีละก้าว… จนหลังชนผนังห้องฝั่งตรงข้าม
แต่ตัวอักษรตรงหน้าก็ยังคงชัดเจนราวกับเขายืนห่างแค่เมตรเดียว
เขาใช้ชีวิตมาตลอด 16 ปีด้วยสายตาที่แย่ชนิดที่ต้องพึ่งแว่นเสมอ แล้วอยู่ๆ การมองเห็นของเขาก็สมบูรณ์แบบราวปาฏิหาริย์
เหตุการณ์ก่อนหมดสติเริ่มย้อนกลับมาในหัว… และมีเพียงสิ่งเดียวที่เขานึกถึงได้
หนังสือเล่มนั้น
หนังสือเล่มนั้น
ควินน์หันซ้ายหันขวา ก่อนที่สีหน้าเขาจะเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก
“หนังสือ! หายไปไหนแล้ววะ!?”
เขาค้นทุกซอกมุมในห้อง—ใต้เตียง ใต้โต๊ะ ในลิ้นชัก และแม้แต่ในตู้เย็น แต่ก็ไม่มีวี่แววของหนังสือเลย
“อย่าบอกนะ… ม
